Harley-davidson Electra Glide Classic

De Shovelhead Electra Glide is een ervaring die geduld vereist en loyaliteit beloont. Rijd een open snelweg op en die 74-inch V-twin nestelt zich in een bonzend, ietwat vettig ritme dat niets moderns volledig nabootst. Ik heb de mijne twee keer in het hele land gereden en de kuip werkt echt, waardoor windmoeheid wordt voorkomen op een manier die mensen verrast die nog nooit een been over een been hebben gegooid. Maar laten we eerlijk zijn: je zult leren sleutelen, want de Shovelhead lekt, trilt de bevestigingen los en heeft een mening over het starten van warm weer die geen enkele smoortechniek volledig oplost. Met een gewicht van 318 kilo parkeert hij ook als een geladen binnenschip, en hem door het stadsverkeer rijgen is een volledige cardiovasculaire training.

Na jaren van verdriet bij Shovelhead — olie op mijn laarzen, op mijn oprit, op mijn geduld — voelde de Evolution-motor alsof Harley eindelijk serieus werd. De 1340 cc trekt met een eerlijk koppel uit stationair toerental, en die 95 Nm komt precies daar waar je hem nodig hebt op de snelweg, waardoor touren met z'n tweetjes moeiteloos aanvoelt in plaats van heldhaftig. Met 338 kg is hij niet licht en manoeuvreren op de parkeerplaats is een echte workout, maar als hij eenmaal aan het rollen is, verdwijnt het gewicht in de weg. De kuip en tassen zijn echt functioneel in plaats van decoratief, hoewel windbescherming boven 130 km/u turbulent rond je helm kan zijn, op een manier die geen enkele aanpassing volledig fixeert.

Ik heb in twee zomers 14.000 mijl gereden op een FLHTC uit '93, waaronder een rit van Chicago naar de Rockies, en de Evolution-motor heeft me nooit zenuwachtig gemaakt: dat koppel van 100 Nm komt laag en blijft eerlijk, hij trekt netjes vanaf 2.000 tpm zonder drama. De riemaandrijving was een echte openbaring vergeleken met de shovelheads waar ik mee was opgegroeid: stil, schoon en in wezen onderhoudsvrij in zes staten met wisselend weer. Dat gezegd hebbende, 360 kg is geen suggestie — parkeerplaatsen met lage snelheid en uitgangen van tankstations buiten de camber zullen je erachter komen als je niet opzettelijk bent, en de remmen, hoewel ze verbeterd zijn ten opzichte van eerdere gens, hebben ze nog steeds het gevoel dat ze onderhandelen in plaats van stoppen. De kuip heeft een bereik van meer dan 110 km/u, waardoor windmoeheid echt wordt verminderd, zodat dagen van acht uur overleefbaar aanvoelen.

De Twin Cam 88B, geïntroduceerd in '99, heeft deze fiets getransformeerd: die 88-inch motor met tegengewicht trekt hard vanaf 2.000 tpm en zit merkbaar soepeler dan de oude Evo onder je stoel gedurende 600 mijl dagen. De brandstofinjectie bij de aankomst in 2001 loste eindelijk de problemen met de koude start op waar carburateurbezitters jarenlang tijdens Rocky Mountain-ochtenden vervloekt hadden. Met 364 kilogram nat voel je ze allemaal op het moment dat je hem van de zijstandaard duwt op een parkeerplaats, maar als je eenmaal rolt, daalt het gewicht en het lage zwaartepunt zorgt ervoor dat scherpe bochten echt vertrouwenwekkend zijn. De vering is eerlijk gezegd het zwakke punt: hij is afgestemd op comfort op de boulevard, niet op bergpassen, en als je een bult in het midden van de bocht raakt op een beladen fiets, weet je precies waar de ingenieurs van Harley wel en niet aan dachten.

De Twin Cam 96 gaf het grote dressoir eindelijk genoeg kracht om zichzelf niet in verlegenheid te brengen door over te gaan op een snelweg met twee auto's met bagage — die 130 Nm komt vroeg en trekt hard door het middengebied waar je eigenlijk op lange dagen woont. De cruise drive met zes versnellingen was een echte openbaring; bij 110 km/u daalt het toerental merkbaar en vermindert vermoeidheid op autosnelwegen waar je voor een keer de brandstofmeter langzaam naar beneden ziet tikken. Dat gezegd hebbende, 363 kg is geen getal dat je vergeet als je voor het eerst een zachte schouder krijgt op een parkeerplaats, en de standaardvering wentelt zich nog steeds als een vermoeide bank over een kapot wegdek — ik heb binnen het eerste jaar de voorvorken en achterschokdempers verwisseld. Geen enkel ABS op vroege modellen is echt verbijsterend gezien het prijskaartje en de demografie die hieraan ten grondslag ligt.