Harley-davidson Dyna Low Rider

De Low Rider kwam in 1977 op de markt en zag er echt cool uit: dragbars, gegoten Kelsey-Hayes-wielen en die stomme zithoogte van 686 mm maakten hem tot de meest streetwise Harley in de line-up. De Shovelhead heeft echt karakter: die koppelstijging van 100 Nm tussen 2.500 en 3.500 tpm is verslavend op de snelweg, en het lage zwaartepunt helpt zelfs in het verkeer, ondanks het eigengewicht van 297 kg. Maar de kwaliteitscontrole uit het AMF-tijdperk zal u snel vernederen — olielekken zijn een overgangsrite, primaire kettingen moeten beschamend vaak worden aangepast, en ik heb perfecte weekenden zien verdwijnen in aanpassingen van de wegkleppen. Rijd in een gerestaureerde en goed onderhouden auto en het is een legitiem stukje Amerikaanse motorgeschiedenis; berijd een verwaarloosde overlevende en je zult begrijpen waarom Harley bijna failliet ging.

Als je met de Shovelhead een '83 of begin '84 hebt, besteed dan tijd aan olielekkages en gedoe met de carburateur — die motor heeft karakter zoals een moeilijke ex karakter heeft. De evolutie vanaf '84 veranderde alles: opeens had je een grote V-twin die eigenlijk op koude ochtenden zonder ritueel begon en de olie grotendeels in de hoesjes bewaarde. Het koppel is laag en laag, de 95 Nm trekt hard vanaf 2.500 tpm, wat het rijden op de snelweg echt bevredigend maakt, hoewel het gewicht van 278 kg op nat wegdek betekent dat je elke langzame manoeuvre in je onderarmen voelt. Het lage zadel van 686 mm is een echte aanwinst voor kleinere rijders, maar verwar toegankelijkheid niet met sportiviteit: deze fiets wil cruisen, geen drukte.

De op rubber gemonteerde Evolution-motor heeft alles veranderd: je kunt zelfs op de snelweg cruisen zonder dat je handen na 40 minuten gevoelloos worden. De Dyna-frameswap in '91 heeft het chassis aanzienlijk strakker gemaakt ten opzichte van de oude FXR; hij boegt vol vertrouwen bochten voor een fiets van 284 kg die zo laag bij de grond zit. Die Evo van 1340 cc trekt hard vanaf 2.500 tpm en blijft maar koppel leveren op een manier die het verkeer irrelevant maakt: je rolt hem open en de motor reageert zonder drama. Zwakke punten zijn echter reëel: de voorrem is beschamend ondergewaardeerd voor het gewicht, en als het onder de 15 °C is, kun je beter een smoorspoel laten uitzoeken, want koude starts zijn een ritueel, geen routine.

De Twin Cam 88 was de juiste beslissing: die extra cilinderinhoud ten opzichte van de oude Evo vertaalt zich in een merkbaar betere trekkracht op de snelweg, en je stopt met stomme opritten op de snelweg. Deze fiets is laag gehangen op 660 mm en past goed bij kortere rijders zonder dat het krap aanvoelt, en de afzonderlijke op het frame gemonteerde rubberen isolatoren van de Dyna nemen trillingen zelfs beter op dan de marketing van Milwaukee je wil doen geloven. Dat gezegd hebbende, 295 kg is een eerlijk gewicht dat je voelt bij langzame parkeermanoeuvres, en vroege modellen met carburateur kunnen knorrig starten totdat de motor warm is. De remmen zijn verbeterd ten opzichte van zijn voorganger, maar het voelt nog steeds als een bijkomstigheid: een stevige voorspanning in een panieksituatie herinnert je eraan dat Harley uit deze tijd verwachtte dat je vooruit zou plannen.

Ik heb 18.000 mijl gereden op een Low Rider uit 2009 en de Twin Cam 96 heeft me nooit in de steek gelaten. Die koppelcurve tussen 2.500 en 4.000 tpm is echt verslavend op snelwegen met twee rijstroken, waarbij hard wordt getrokken zonder drama. De Cruise Drive met zes versnellingen was een echte upgrade ten opzichte van de oude vijfversnellingsbak; de zesde versnelling verlaagt het toerental zo dat langlaufstints je rechterbeen niet van de kopbal afkoelt. Dat gezegd hebbende, 302 kg is eerlijk werk op parkeerterreinen en in langzaam verkeer, en de standaardvering is afgestemd op bestrating die blijkbaar alleen bestaat in de testfaciliteit van Harley. Als je een kuil in het midden van de bocht raakt, weet je meteen wie de baas is. Warmtebeheer is het smerige geheim dat niemand in de brochure noemt: tijdens een zomerse stadsrit worden je dijen omgetoverd tot pulled pork.