Bmw R 1200 Gs

Ik heb 40.000 km gereden op een GS uit '05 en dat heeft echt mijn manier van denken over motorfietsen veranderd. De boxer van 1170 cc trekt als een tractor vanaf 2.500 tpm en de voorbocht van de Telelever heeft een griezelig, bijna onnatuurlijk zelfvertrouwen dat kilometers vergt om te vertrouwen, maar uiteindelijk elke andere fiets voor je verpest. Op lange dagen in de Alpen of onverharde boswegen is hij onophoudelijk capabel. Het lage draaimoment dat het gewicht op nat wegdek van 229 kg beter maskeert dan welk getal op papier dan ook, doet vermoeden dat dat zou moeten. Dat gezegd hebbende, de stoel is een middeleeuws martelwerktuig van meer dan 200 km zonder een aftermarket-oplossing, het brandstofverbruik stijgt agressief als je er hard op rijdt, en de eerste generatie ESA — indien gemonteerd — voelt alsof hij door de commissie is gekalibreerd. Het is ook net breed genoeg dat een strakke technische singletrack je eraan herinnert dat dit in wezen een racefiets is die gravel verdraagt, en niet andersom.

Ik heb 40.000 km gereden op een GS uit 2010 op drie continenten, en de herziene boxermotor is hier het echte verhaal: 110 pk klinkt op papier bescheiden, maar het koppel in het middenbereik tussen 4.000 en 6.500 tpm is meedogenloos, moeiteloos en perfect geschikt voor bergpassen die twee bergpassen vol bagage hebben. De vernieuwde ESA-vering transformeert de fiets echt tussen asfalt en grind, hoewel de standaarduitstelling nog steeds onder zware belasting wentelt totdat je hem handmatig inschakelt. Met een gewicht van 229 kg op nat wegdek is hij geen lichte klauter — als je hem alleen al op een steile Marokkaanse helling laat vallen, zul je je levenskeuzes in twijfel trekken — maar als je hem in beweging zet, verdwijnt de massa gewoon. De nieuwe carrosserie biedt betere windbescherming dan de Gen 1, hoewel de turbulentie op het scherm nog steeds de helmhoogte bereikt voor iedereen van meer dan 1,80 meter.