Yamaha Xv250 Virago

Przejechałem około 8000 km na pierwszym roku XV250 i naprawdę mnie to zaskoczyło — ten mały V-twin ciągnie z satysfakcjonującym uderzeniem z około 3000 obr./min, a wysokość siedziska 690 mm oznacza, że nawet niżsi jeźdźcy mogą bez obaw płaskać. Napęd pasowy jest cichy i zasadniczo bezobsługowy, co doceniałem bardziej za każdym razem, gdy obserwowałem, jak kierowcy z napędem łańcuchowym tłustą się na parkingach. Prędkość maksymalna wynosi 110 km/h, zanim zacznie się odciągać, więc łączenie na autostradzie wymaga planowania, a nie pewności przepustnicy, a podwójne tylne amortyzatory odpowiednio wchłaniają nierówności, ale nie pozwalają zapomnieć, że jeździsz na niedrogim rowerze. To, co zabija doświadczonych jeźdźców, to anemiczny pułap 21 KM — wyrośniesz ten silnik w ciągu sezonu, jeśli przejedziesz czymkolwiek poza dojazdami do pracy na przedmieściach.

Przejechałem prawie 8000 km na Virago z '98 i jest to najbardziej wybaczająca maszyna, jaką kiedykolwiek przewróciłem nogę — wysokość siedziska 690 mm oznacza, że jeszcze krótsi kierowcy pewnie sięgają, a V-twin z prawdziwym charakterem znacznie przekracza to, co sugeruje przemieszczenie. W mieście jest naprawdę fajnie: lekkie sterowanie, krzywa momentu obrotowego, która nie skoczy się ani nie przeraża, oraz pozycja jazdy, która nie zniszczy nadgarstków podczas 90-minutowego dojazdu. Ale weź go na autostradę, a ograniczenia szybko się kumulują - siedząc z prędkością 110 km/h krzyczy blisko sufitu, wiatr staje się wyczerpujący po 30 minutach, a przedni hamulec bębnowy we wcześniejszych przykładach jest żenująco niewystarczający w awaryjnym zatrzymaniu. Odświeżenie stylizacji generacji 2 wygląda czyściej niż oryginał, ale nie myl świeżej grafiki z aktualizacjami mechanicznymi; to ten sam rower pod spodem, co oznacza, że jest genialny dla ucznia i frustrujący dla każdego, kto przekroczył licencję.