Yamaha Xv250 Virago

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een XV250 van het eerste jaar en het verbaasde me oprecht: die kleine V-twin trekt met een bevredigende klap vanaf ongeveer 3.000 tpm, en dankzij de zithoogte van 690 mm kunnen zelfs kleinere rijders hem met een gerust hart platvoeten. De riemaandrijving is fluisterstil en vrijwel onderhoudsvrij, wat ik steeds meer op prijs stelde als ik zag hoe motorrijders met kettingaandrijving vettig werden op parkeerterreinen. De topsnelheid is maar liefst 110 km/u voordat je je handen eraf gaat zoemen, dus een samenvoeging van de snelweg vereist planning in plaats van vertrouwen in het gaspedaal, en de dubbele achterschokdempers vangen hobbels voldoende op, maar laten je niet vergeten dat je op een budgetfiets zit. Voor ervaren motorrijders gaat het om het anemische plafond van 21 pk. Je zult deze motor binnen een seizoen ontgroeien als je verder rijdt dan het woon-werkverkeer in de voorsteden.

Ik heb bijna 8.000 km gereden op een Virago uit '98 en het is de meest vergevingsgezinde machine die ik ooit heb omver gegooid. Die zithoogte van 690 mm betekent dat zelfs kleinere rijders vol vertrouwen naar beneden komen, en de V-twin bruist van echt karakter dat ver boven wat de cilinderinhoud doet vermoeden. In de stad is het echt leuk: lichte besturing, een koppelcurve die niet piekt of afschrikt, en een zitpositie die je polsen niet beschadigt tijdens een rit van 90 minuten. Maar als je hem de snelweg oprijdt, stapelen de beperkingen zich snel op: als je 110 km/u rijdt, schreeuwt hij tegen het plafond, de windstoot wordt na 30 minuten uitputtend en de trommelrem voorin is bij eerdere exemplaren beschamend ontoereikend bij een noodstop. De stijlvernieuwing van de Gen 2 ziet er strakker uit dan het origineel, maar verwar nieuwe graphics niet met mechanische updates; het is dezelfde motorfiets aan de onderkant, wat betekent dat hij geweldig is voor een leerling en ronduit frustrerend voor iedereen die zijn rijbewijs heeft overschreden.