Yamaha Wr250f

WR250F pojawił się w 2001 roku i natychmiast zmusił dwusuwowych kierowców kwestionować swoje życiowe wybory — silnik DOHC ciągnie mocno z 8000 obr./min i po prostu krzyczy do redline w sposób, który wydaje się niemal gwałtowny dla roweru szlakowego. Przebiegłem przez dwa sezony wyścigów na pustyni i ciasny techniczny singletrack, a aluminiowa rama daje mu obsadzone, budzące pewność siebie wrażenie, że cięższe rowery ze stalową ramą po prostu nie mogą dorównać do 118 kg mokrych. Pięciobiegowa skrzynia biegów jest zgrabna, ale przeklinasz lukę między trzecią a czwartą na ciasnych przełącznikach, a wysokość siedzenia 965 mm sprawi, że na każdym przystanku będzie krótszy kolarz na palcach. Modyfikacje spalin bez korku i airbox są w zasadzie obowiązkowe, jeśli chcesz pełnych 36 koni - stock jet działa szczupło i wahaj się poniżej 6000 obr/min prosto z salonu.

Generacja 2 WR250F to uzasadniony krok naprzód w stosunku do oryginału — ta poprawiona głowica cylindrów naprawdę wygładziła uderzenie w średnim zasięgu, dzięki czemu ciasny techniczny singletrack jest znacznie mniej wyczerpujący w zarządzaniu. Przy mokrej masie 118 kg nadal wydaje się zasadzony, a nie migotany, ale skieruj go na skalistą wspinaczkę, a czterosuwowy DOHC po prostu ciągnie z pewnością, że dwusuwowi rywali nie mogą się równać w formie zapasowej. Wysokość siedziska 985 mm to nie żart; mam 5'10" i spędziłem pierwszy miesiąc na palcach na każdym przystanku, a niżsi zawodnicy będą naprawdę walczyć na luźnym terenie. Gaźnik na biegu jałowym był zauważalnie czystszy niż wcześniejsze motocykle, ale nadal wymagał regulacji zacisku igły, zanim przestał brzmieć w zimnym porannym powietrzu - Yamaha zbliżyła się, nie była idealna.

Spędziłem dwa sezony na WR250F 2011 obejmującym wszystko, od technicznego pojedynczego toru w Cascades po pustynne wyścigi w Nevadzie, a ten rower naprawdę karze zawodników, którzy go nie doceniają. Poprawione elementy wewnętrzne pochodzące z YZ dały mu szybsze osiągnięcie powyżej 8000 obr./min niż poprzednia generacja, a zaktualizowana geometria ramki sprawiła, że ciasne przełączenia wydawały się prawie telepatyczne - myślisz, że w lewo, idzie w lewo. Wysokość siedziska 980 mm absolutnie uporządkuje krótszych jeźdźców na technicznym terenie, a wersje węglowodanowe nadal wymagają wyciągnięcia pokrywy skrzynki powietrznej i odkorkowania wydechu, zanim swobodnie oddychają z fabryki. Opcja wtrysku paliwa w średnim cyklu wygładziła nędzę przy zimnym rozruchu i płaskie miejsca na dużych wysokościach, ale wczesne jednostki FI miały wystarczająco dużo usterek, że osobiście polowałbym na późny model rower węglowodanowy lub potwierdzony przykład FI.