Yamaha Wr250f

De WR250F kwam in 2001 op de markt en zette tweetaktrijders meteen aan hun levenskeuzes te twijfelen: die DOHC-motor trekt hard vanaf 8.000 tpm en blijft maar schreeuwen naar de rode lijn op een manier die bijna gewelddadig aanvoelt voor een trailfiets. Ik heb twee seizoenen van woestijnraces en strakke technische singletracks achter de rug, en het aluminium frame geeft hem een stevig, vertrouwenwekkend gevoel dat zwaardere fietsen met een stalen frame gewoon niet kunnen evenaren met 118 kg nat. De versnellingsbak met vijf versnellingen is soepel, maar bij krappe bochten overbrugt u het gat tussen de derde en vierde versnelling, en die zithoogte van 965 mm zorgt ervoor dat kleinere rijders bij elke stop op hun tenen staan. De uitlaat- en airboxaanpassingen zonder GYTR zijn in principe verplicht als je de volledige 36 paarden wilt hebben — de standaard jetting draait mager en aarzelend onder de 6.000 tpm, rechtstreeks van de dealer.

De Gen 2 WR250F is een legitieme stap vooruit ten opzichte van het origineel: die herziene cilinderkop heeft de treffer in het middenbereik echt gladgestreken, waardoor een strakke technische singletrack veel minder vermoeiend is om te beheren. Met 118 kg nat voelt hij nog steeds aangeplant aan in plaats van te bewegen, maar als je hem op een rotsachtige klim richt, trekt de DOHC-viertakt gewoon met het vertrouwen dat tweetaktrivalen in standaardvorm niet kunnen evenaren. De zithoogte van 985 mm is geen grap; ik ben 5'10" en heb de eerste maand bij elke stop op mijn tenen gezeten, en kleinere rijders zullen het echt moeilijk hebben op los terrein. De carburatie bij stationair toerental was merkbaar schoner dan bij eerdere motoren, maar er moest nog een naaldclip worden afgesteld voordat de motor niet meer blubberde in de koude ochtendlucht — Yamaha kwam dichtbij, niet perfect.

Ik heb twee seizoenen op een WR250F uit 2011 gezeten, van technische singletracks in de Cascades tot woestijnraces in Nevada, en deze motor straft echt rijders die hem onderschatten. De herziene interne onderdelen van de YZ gaven hem een snellere hit boven de 8.000 tpm dan de vorige generatie, en de vernieuwde framegeometrie zorgde ervoor dat scherpe haarspeldbochten bijna telepathisch aanvoelden — je denkt links, het gaat naar links. De zithoogte van 980 mm is absoluut geschikt voor kleinere rijders op technisch terrein, en bij de versies met carbed moet nog steeds het deksel van de airbox worden getrokken en de uitlaat moet worden ontkurkt voordat ze vrij kunnen ademen vanuit de fabriek. De optie voor brandstofinspuiting halverwege de cyclus maakte miserie bij koude start en vlakke plekken op grote hoogte gladgestreken, maar vroege FI-eenheden hadden genoeg problemen dat ik persoonlijk op zoek zou gaan naar een recent model carb-fiets of een FI-voorbeeld van een bevestigd gesorteerd FI.