Yamaha Vino 125

Przejechałem około 4000 mil na Vino 125 z 2003 roku dojeżdżającym przez ruch w Portland, a styl retro to nie tylko dekoracja - naprawdę sprawia, że ludzie uśmiechają się do stopów, co ma większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać. Chłodzony powietrzem silnik węglowodanowy ciągnie przewidywalnie do około 85 km/h, zanim zacznie brakować oddechu, a łączenie się z czymkolwiek przypominającym prawdziwą drogę wymaga starannego zaplanowania luki. Ten pojedynczy tylny amortyzator przenosi każde połączenie dylatacyjne prosto w górę kręgosłupa podczas dłuższych przejazdów, ale w przypadku skoków miejskich poniżej 30 minut nie jest to problem. To, co utrzymywało mnie lojalność, to zerowa nieplanowana konserwacja w ciągu dwóch lat - Yamaha otrzymała gaźnik od pierwszego dnia, a dopasowanie i wykończenie zawstydziło większość skuterów za dwukrotnie wyższą cenę.

Po dwóch latach codziennych dojazdów do miasta na Gen 2 Vino mogę potwierdzić, że jest to jeden z najbardziej bezproblemowych maszyn, na jakie kiedykolwiek rzuciłem nogę - węglowodany zaczynają czyścić w chłodne poranki, CVT płynnie wyciąga się ze świateł, a karoseria retro wciąż kręci głowę w kawiarni. Drobne zmiany gaźnika Yamaha w porównaniu z generacją 1 są prawdziwe - reakcja przepustnicy wydaje się wyraźniejsza poniżej 4000 obr./min i rzadko natrafia na ruch stop-start. To powiedziawszy, 95 km/h to uczciwy pułap, a nie prędkość przelotowa - wszystko powyżej 80 km/h, a silnik brzmi napięty, a podwozie o wadze 101 kg drgnie podczas bocznych wiatrów. Rampy autostradowe są jej naturalnym wrogiem, a jeśli jeździsz dwójką z dowolną regularnością, luka w wydajności staje się naprawdę irytująca, a nie urocza.