Yamaha Vino 125

Ik heb ongeveer 4.000 mijl gereden op een Vino 125 uit 2003 toen ik door het verkeer in Portland reed, en de retrostijl is niet alleen decoratie - het maakt mensen echt aan het lachen bij stoplichten, wat belangrijker is dan je zou denken. De luchtgekoelde koolhydratenmotor haalt voorspelbaar tot ongeveer 85 km/u voordat hij buiten adem raakt, en als je opgaat in iets dat op een echte weg lijkt, moet je je afstand zorgvuldig plannen. Die enkele achterschokdemper brengt elk expansiegewricht recht over je ruggengraat tijdens langere ritten, maar voor stadshops van minder dan 30 minuten is dat geen probleem. Wat me trouw hield, was dat er in twee jaar tijd geen ongepland onderhoud nodig was. Yamaha had de carburatie vanaf de eerste dag goed geregeld, en de pasvorm en afwerking maakten de meeste scooters voor twee keer zo duur.

Na twee jaar dagelijks pendelen in de stad met de Gen 2 Vino, kan ik bevestigen dat dit een van de meest probleemloze machines is waar ik ooit een been overheen heb gegooid: koolhydraten beginnen schoon op koude ochtenden, de CVT rijdt soepel uit de lichten, en die retrocarrosserie trekt nog steeds de aandacht in de coffeeshop. Yamaha's kleine aanpassingen aan de carburateur ten opzichte van de Gen 1 zijn reëel: de gasrespons voelt scherper aan bij minder dan 4.000 tpm en struikelt zelden bij stopstartverkeer. Dat gezegd hebbende, 95 km/u is een redelijk plafond, geen kruissnelheid — iets meer dan 80 km/u en de motor klinkt gespannen en het chassis van 101 kg trilt bij zijwind. Snelweghellingen zijn de natuurlijke vijand, en als je regelmatig met z'n tweeën rijdt, wordt het verschil in prestaties echt vervelend in plaats van charmant.