Yamaha Mio 125

De originele Mio heeft de manier waarop mensen in Indonesië reden echt veranderd: met 93 kg voelde hij bijna onmogelijk licht van de lijn, en die CVT reed netjes vanuit stationair toerental zonder de angst voor het wegglijden van de koppeling van handgeschakelde fietsen in stop-and-go-verkeer. De 113 cc-motor deed nooit alsof hij sportief was; snelwegsnelheden boven 80 km/u werden bruisend en zenuwachtig, en het inhalen van vrachtwagens vereiste een serieuze planning. Maar in de stad was dit ding chirurgisch: smal genoeg om het verkeer in te rijgen, laag genoeg voor kleinere ruiters plantten beide voeten plat, en zuinig genoeg om brandstofcijfers terug te geven die pendelaars deden huilen van vreugde. Vroege carb-modellen moesten elke 5.000 km worden schoongemaakt, anders werd het stationair toerental ruw, en de trommelrem aan de voorkant was echt middelmatig in natte omstandigheden, maar niets aan de problemen van deze motor was verrassend of catastrofaal.

Ik heb ongeveer 14.000 km gereden op een miljoen kilometer door Jakarta en af en toe een stuk snelweg, en dat ding weigerde me gewoon drama te bezorgen — wat zowel zijn grootste kracht als zijn stille frustratie is. De herziene carb-mapping ten opzichte van de eerste generatie maakte dat vervelende struikelblok halverwege het gaspedaal dat ik bij eerdere eenheden had gevoeld, gladgestreken, en koude starts werden zelfs op vochtige ochtenden echt betrouwbaar. De topsnelheid is in reële omstandigheden een eerlijke 88-90 km/u, niet de geclaimde 95, dus ben niet van plan om gelijke tred te houden met grotere automaten op de tolweg. In de opbergruimte onder de stoel zit een halfgelaatshelm, maar je probeert een volledig gezicht te passen, en na 18 maanden begon het draaipunt van de middenstandaard slecht te kraken — kleine dingen, maar het telt op.