Yamaha Jog 50

İki Tokyo kışında ilk yıl bir Jog'u yaptım ve gerçekten bu şeye bayıldım - hava iki vuruşla soğuk başlıyor, sıkıntılı trafiğin içinde beklemekten utanıyormuş gibi geçiyor ve CVT o kadar pürüzsüz ki viteslerin var olduğunu unutuyorsun. Bu 49cc'lik iki zamanlı motor, bisikletli yolcuları şaşırtacak kadar güçlü bir şekilde çekiyor, ancak 45 km/s düz bir tavandır ve sürekli rüzgar size bunu hatırlatıyor. Kampana frenler ilham vermekten ziyade yeterlidir - nazikçe modüle edin yoksa ön kısmı ıslak asfaltta tam durarak kilitlersiniz. Pas uzun vadeli düşmandır; Yamaha'nın ilk çelik çerçeveleri nem içer ve bugün döşeme tahtalarının altında kansersiz bir tane bulmak gerçekten nadirdir.

Gen 2 Jog sizden fazla bir şey istemiyor ve mesele tam da bu - işe yarıyor. Gözden geçirilmiş varyatör, ilk nesle kıyasla gerçek bir gelişmedir; çekme daha yumuşak bir his veriyor ve CVT, orijinalinin stop-start şehir sokaklarında yaptığı gibi düşük hızlarda avlanmıyor ve dalgalanmıyor. Süspansiyon ayarı, 40 dakikalık bir işe gidip gelirken omurganızın takdir edeceği şehir çukurlarında belirgin şekilde daha yumuşaktır, ancak bisikletin mantıklı gördüğü virajları aşarsanız hafif bir yuvarlanma yaratır. Dürüst zayıflık: 50 km/s tavandır, bir öneri değildir ve herhangi bir anlamlı karşı rüzgar veya yokuş yukarı germe size 3.7 beygir gücünün tam olarak ne kadar çalıştığını hatırlatır.

İki Asya kışı ve cezalandırıcı bir Manila yolculuğu boyunca Gen 3 Jog'u yaptım - güncellenmiş CDI, selefinin sunduğu sabah piyangosu yerine soğuk başlangıçları gerçekten güvenilir hale getirdi. Bu rafine CVT şanzımanı buradaki gerçek hikaye: Çağın ucuz Tayvanlı taklitleriyle karşılaşacağınız tereddüt veya kayış avı olmadan ışıklardan temiz bir şekilde uzaklaşıyor. Daha keskin karoseri sadece kozmetik bir makyaj malzemesi değil, rüzgara biraz direnç kazandırdı ve bu şeyle yaşadığınız yerde 45 km/s altında bisiklete daha sıkı, daha amaçlı bir his verdi. Dürüst şikayetim, egzoz iyileştirmesinin en iyi ihtimalle mütevazı olması; 35 km/s'nin üzerindeki herhangi bir şey hala öfkeli bir sivrisinek gibi geliyor ve iki katlı sürüş, enerjik bir scooter'ı nefessiz bir utanç haline getiriyor.

Tokyo tarzı tıkanıklıkta on sekiz ay boyunca her gün bir Gen 4 Jog çalıştırdım ve bu beni gerçekten etkiledi - revize edilmiş motor iç kısımları, Gen 3'e kıyasla rölantide gaz tepkisinde gözle görülür bir fark yaratıyor ve 55 km/l civarında yakıt ekonomisi gerçek dünyadan doğrudur, showroom kurgusu değil. Şekillendirilmiş gövde, park yerindeki sıyrıklara beklediğinizden daha iyi dayanır ve bu genişletilmiş koltuk altı kutusu nihayet zorlamadan tam yüzlü bir kaska uyar. Bununla birlikte, 45 km/s sert bir tavandır ve hafif bir üst geçitten daha dik bir yerde nefes kesici hissettirir; işe gidip gelmeniz uygun bir tepe içeriyorsa, herkesin birinci viteste solduğu kişi olursunuz. Ön kampanalı fren yeterlidir ancak ıslak koşullarda sıfır güven uyandırır - yeni balatalar için bütçe ayırın ve takip mesafenizi buna göre ayarlayın.

Şehir trafiğinde iki yıl boyunca karbonatlı bir Gen 5 Jog çalıştırdım ve beni gerçekten hiç hayal kırıklığına uğratmadı - soğuk başlangıçlar, yağmur, ihmal, hepsini şikayet etmeden emdi. Önceki nesle göre revize edilmiş çerçeve geometrisi, dar köşelerde biraz daha dik bir his verir ve isteğe bağlı ön diskle bir puan aldıysanız, durma güveni eski tambur kurulumuna göre anlamlı bir şekilde artar. Bununla birlikte, 3.7 beygir gücü dürüst bir matematiktir: yaklaşık 45 km/saate kadar şehir içi trafiğe ayak uydurur ve ardından bir park rampasından daha dik herhangi bir eğimde mopedlerin sizden uzaklaşmasını izlersiniz. Yakıt enjeksiyon çeşitleri daha pürüzsüz ve daha temizdir, ancak karbonatlı versiyonlar hala kullanılmış pazara hakim ve bilinen bir miktardır - sadece irtifa için reddedin ve unutun.