Yamaha Jog 50

Przeprowadziłem pierwszy rok joggingu przez dwie zimy w Tokio i naprawdę polubiłem to - zimno zaczyna się od dwóch kopnięć, przepływa przez ruch bez siatki, jakby wstyd czekać, a CVT jest tak płynny, że zapomnisz o istniejących biegach. Ten dwusuwowy 49 cm3 ściąga się wystarczająco mocno z linii, aby zaskoczyć osoby dojeżdżające do rowerów, ale 45 km/h to uczciwy pułap, a każdy utrzymujący się wiatr przeciwny o tym przypomina. Hamulce bębnowe są odpowiednie, a nie inspirujące - moduluj delikatnie lub zablokujesz przód na mokrej asfalcie, pełny stop. Rdza jest długotrwałym wrogiem; wczesne stalowe ramy Yamaha piją wilgoć, a znalezienie takiego bez raka pod deskami podłogowymi jest naprawdę rzadkie.

Gen 2 Jog nie wymaga od ciebie wiele, i właśnie o to chodzi - po prostu działa. Poprawiony wariator jest prawdziwym ulepszeniem w stosunku do pierwszej generacji; wyciąganie wydaje się płynniejsze, a CVT nie poluje i nie porusza się z niskimi prędkościami, tak jak oryginał na ulicach miejskich. Strojenie zawieszenia jest zauważalnie łagodniejsze nad miejskimi dziurami, co Twój kręgosłup doceni podczas 40-minutowej jazdy dojazdowej, chociaż wprowadza łagodne tarzanie się, jeśli przesuniesz zakręty poza to, co rower uważa za rozsądne. Szczera słabość: 50 km/h to sufit, a nie sugestia, a każdy znaczący wiatr przeciwny lub odcinek pod górę przypomina dokładnie, jak ciężko pracuje 3,7 koni mechanicznych.

Przeprowadziłem Gen 3 Jog przez dwie azjatyckie zimy i karzące dojazdy do Manili - zaktualizowany CDI sprawił, że zimne starty były naprawdę niezawodne zamiast porannej loterii oferowanej przez jego poprzednika. Ta wyrafinowana transmisja CVT jest tutaj prawdziwą historią: odsuwa się czysto od świateł bez wahania lub polowania na pasy, które można dostać na tanie tajwańskie pułapki tamtej epoki. Ostrejsza karoseria to nie tylko kosmetyczna toaletka - zrzuciła pewien opór wiatru i nadawała rowerowi mocniejsze, bardziej celowe odczucie poniżej 45 km/h, gdzie faktycznie mieszkasz na tym. Moja szczera skarga jest taka, że poprawa spalin była w najlepszym razie niewielka; wszystko powyżej 35 km/h nadal brzmi jak wściekły komar, a jazda dwukrotnie zamienia wyczuwalny skuter w zapierające dech w piersiach zakłopotanie.

Codziennie przez osiemnaście miesięcy prowadziłem Jog Gen 4 przez blokadę siatkową w stylu Tokio i naprawdę zrobiło na mnie wrażenie - poprawione elementy wewnętrzne silnika robią zauważalną różnicę w reakcji przepustnicy na biegu jałowym w porównaniu z Gen 3, a oszczędność paliwa około 55 km/l jest dokładna w świecie rzeczywistym, a nie fikcja showroomu. Rzeźbiona nadwozia lepiej wytrzymuje zadrapania parkingowe, niż można by się spodziewać, a ten powiększony kosz pod siedzeniem w końcu pasuje do kasku na całą twarz bez zmuszania go. To powiedziawszy, 45 km/h to twardy sufit i czuje się bez tchu na czymkolwiek bardziej stromym niż łagodny wiadukt; jeśli dojeżdżasz do pracy wiąże się z odpowiednim wzgórzem, będziesz osobą, którą wszyscy wyprzedzają na pierwszym biegu. Przedni hamulec bębnowy jest odpowiedni, ale nie budzi pewności na mokrej nawierzchni - budżet na świeże klocki i odpowiednio dostosuj dalszą odległość.

Przez dwa lata prowadziłem węglowodany Gen 5 Jog w ruchu miejskim i naprawdę nigdy mnie to nie zawiodło - zimne starty, deszcz, zaniedbanie, wchłonęło to wszystko bez narzekania. Poprawiona geometria ramy w stosunku do poprzedniej generacji nadaje jej nieco bardziej osadzony charakter w ciasnych zakrętach, a jeśli zdobędziesz jeden z opcjonalną przednią tarczą, pewność zatrzymania poprawi się znacząco w porównaniu ze starą konfiguracją bębna. To powiedziawszy, 3,7 koni mechanicznych to uczciwa matematyka: będzie nadążyć za ruchem miejskim do około 45 km/h, a następnie obserwujesz, jak motorowery odchodzą od ciebie na dowolnym nachyleniu bardziej stromym niż rampa parkingowa. Warianty wtrysku paliwa są płynniejsze i czystsze, ale wersje węglowodanowe nadal dominują na rynku używanych i są znaną ilością - po prostu wybierz swoją wysokość i zapomnij o tym.