Yamaha Fz6

FZ6 Gen 1 to rower, który naprawdę mnie zaskoczył, gdy osiągnąłem go powyżej 8000 obr./min - inline-four mocno ciągnie i brzmi dziko aż do 12500 obr./min., a ta półowiewka faktycznie wystarcza przy prędkościach autostradowych, aby powstrzymać twoją klatkę piersiową. Ale życie z tymi gaźnikami w chłodne brytyjskie poranki było rytuałem: zadławić się, poczekać, pielęgnować przez pięć minut albo rzecz się rozpluwa, jeśli zbyt wcześnie złamiesz przepustnicę. Stalowa rama zapewnia uczciwą, komunikacyjną informację zwrotną przez zakręty - nie jest motocyklem sportowym, ale utrzymuje swoją linię w przewidywalny sposób i szybko buduje pewność siebie - jednak dolina momentu obrotowego średniego zasięgu między 4000 a 7000 obr./min oznacza, że filtrowanie miast i powolny ruch są bardziej rolnicze niż powinno być 600. To rower, który nagradza jeźdźców chętnych do pracy, a nie taki, który wykonuje pracę za Ciebie.

Wtrysk paliwa sprawił, że generacja 1 z zimnego rozruchu naprawiła niemal z dnia na dzień, a reakcja przepustnicy poniżej 6000 obr/min jest teraz na tyle płynna, że przestaniesz bać się ruchu miejskiego. Przechodź ponad 8000, a wbudowana czwórka krzyczy poprawnie, chociaż to mięso powerband nadal żyje frustrująco wysoko do jazdy w prawdziwym świecie. Zawieszenie jest naprawdę lepsze niż poprzednia generacja - widelce nie nurkują pod silnym hamowaniem jak kiedyś, a poprawiona ergonomia rozdziela różnicę między kucaniem rowerów sportowych a zmęczeniem w pozycji pionowej na godzinnych odcinkach. Prawdziwą słabością jest średni zakres: spadek do trzeciego miejsca w strefie 60 km/h i pojawia się rozmoczona, prawie przepraszająca reakcja, dopóki obroty nie wzrastają, które szybko się starzeją na krętych drogach B, gdzie chcesz przejść krótką zmianę.