Yamaha Fz6

De FZ6 Gen 1 is een motor die me echt verbaasde toen ik hem boven de 8.000 tpm had gebracht — de inline-four trekt hard en klinkt woest tot aan de rode lijn van 12.500 tpm, en die halve kuip doet eigenlijk genoeg op snelwegsnelheden om te voorkomen dat je borst instort. Maar het leven met die carburateurs op koude Britse ochtenden was een ritueel: stik erin, wacht, laat het vijf minuten lang zitten, anders loopt het ding vast en spuugt als je te vroeg gas geeft. Het stalen frame geeft eerlijke, communicatieve feedback in bochten — het is geen sportfiets, maar hij houdt zijn lijn voorspelbaar en wekt snel vertrouwen op — maar het koppeldal in het middenbereik tussen 4.000 en 7.000 tpm betekent dat stadsfiltering en langzaam verkeer meer agrarisch aanvoelen dan een 600 zou moeten zijn. Het is een fiets die renners beloont die bereid zijn om ermee te werken, niet een fiets die het werk voor je doet.

De brandstofinjectie loste het koudstartprobleem van de Gen 1 bijna van de ene op de andere dag op, en de gasrespons onder de 6.000 tpm is nu soepel genoeg om niet meer bang te zijn voor stadsverkeer. Als je hem voorbij de 8.000 duwt, schreeuwt de inline-four behoorlijk, hoewel dat deel van de powerband nog steeds frustrerend hoog leeft voor rijden in de echte wereld. De vering is echt beter dan die van de vorige generatie: de vorken duiken niet meer zo hard als vroeger, en de herziene ergonomie verdeelt het verschil tussen hurken op een sportfiets en rechtopstaande vermoeidheid redelijk goed voor urenlange rekoefeningen. Het echte zwakke punt is het middenbereik: als je naar de derde plaats zakt in een zone van 60 km/u, krijg je een drassige, bijna verontschuldigende reactie tot het toerental toeneemt, wat snel oud wordt op bochtige B-wegen waar je kort wilt schakelen.