Ural Tourist 750

De Tourist 750 is een tractor met stuur — die platte dubbele motor komt tot leven met een mechanische eerlijkheid die moderne fietsen simpelweg niet kunnen evenaren, maar met een vermogen van 28 pk en bijna 300 kilogram kun je je inhaalacties ruim van tevoren plannen. Cruisen met 70 km/u voelt natuurlijk en vreemd genoeg waardig aan; als je voorbij 85 rijdt, begint het hele tuig door je polsen en ruggengraat te protesteren. De motor met zijklep loopt koel en houdt van lage toerentallen, maar carb jetting is een wekelijkse onderhandeling, afhankelijk van de temperatuur, en de magneto-ontsteking zorgt ervoor dat je vastloopt als je geen toolkit bij je hebt die je echt weet te gebruiken. Het is niet zozeer onbetrouwbaar als wel eerlijk — elke fout kondigt zich aan voordat het catastrofaal wordt, wat geruststellend of vermoeiend is, afhankelijk van je temperament.

De Gen 2 Tourist is een echte verbetering ten opzichte van zijn voorganger: de herziene carburatie in Bing-stijl draait in feite stationair zonder constant gedoe, en de vernieuwde framegeometrie geeft de flat-twin een meer geplante, vertrouwenwekkende lijn door scherpe bochten. Die 746cc boxer laat je vullingen nog steeds los trillen boven de 70 km/u, en je zult op elk fatsoenlijk rechte stuk snel het plafond van 95 km/u bereiken, maar in het bereik van 50-75 km/u is deze machine echt ontspannen en niet gehaast, op een manier die geschikt is voor lange tochten door het platteland. De verbeterde trommelremmen zijn beter dan voorheen — lovend, ik weet het — maar ze zullen je nog steeds rimpelen op een natte afdaling, dus plan je stops dienovereenkomstig.

De sprong naar bovenkleppen veranderde een trage plodder met zijkleppen in iets dat je echt over een onverharde weg kon rennen zonder het gevoel te hebben dat je jezelf voor schut zette. 28 paarden klinkt niet veel, maar het koppel slaat vroeg toe en het platte gerommel door die tinnen uitlaten is echt verslavend. Ik reed de mijne met kampeerspullen over de uitlopers van de Oeral en de vernieuwde versnellingsbak, die volgens westerse maatstaven nog steeds agrarisch was, sprong in ieder geval niet meer uit de tweede plaats bij elke harde vertraging, zoals de eerdere eenheden deden. Dat gezegd hebbende, is 105 km/u een theoretisch plafond: bij aanhoudende snelwegsnelheden van meer dan 85 houdt u de oliedruk in de gaten en luistert u naar de klop die betekent dat u de olie te ver hebt geduwd. Neem gereedschap voor het afstellen van de ventielen, reserve duwstangen en geduld mee, want deze machine beloont voorbereiding en bestraft zelfgenoegzaamheid met evenveel enthousiasme.

Ik reed met een Gen 4 Tourist door twee Sovjetwinters en een zomer vol slechte wegen, en de verfijnde OHV-twin is echt soepeler dan de eerdere puinhoop met de duwstang — minder kletteren van de ventielen, meer zelfvertrouwen om urenlang 80 km/u vast te houden zonder het gevoel te hebben dat er iets gaat ontploffen. Het nieuwe instrumentenpaneel is een kleine maar echte verbetering; de speedo leest eigenlijk bijna waar, wat belangrijk is als je beoordeelt of het zijspansysteem op snelheid een bocht zal vasthouden. Met 320 kg volgeladen en een passagier in de stoel is 32 pk geen grap — heuvels vereisen planning, inhalen vereist toewijding, en die topsnelheid van 95 km/u is een plafond dat je één keer raakt en dan respecteert. De update van de ophanging voorkomt misbruik van kasseien, maar de uitlijning van de zijspan verschuift nog steeds als je hem meer dan een paar honderd kilometer negeert, en je negeert hem niet, omdat hij zal proberen je in een greppel te trekken.

Ik heb met een Gen 5 Tourist twee Russische winters en een Mongoolse zomer gereden, en wat ik je kan vertellen is het volgende: de voorrem met twee voorwielen was een echte verbetering ten opzichte van eerdere exemplaren, maar 'verbeterd' betekent nog steeds 'op zijn best genoeg' wanneer je 330 kilogram beladen tuig naar een grindhoek sleept. De 745 cc boxer gaat gepaard met een bevredigende mechanische eerlijkheid — je voelt elke verbranding via het stuur — en het koppel is zo laag dat bergpassen met een passagier in de stoel echt beheersbaar zijn, geen zaken met knokkels. De ergonomische stoelrevisie klinkt op papier klein, maar na acht uur over het Siberische wasbord, kocht de extra vulling mijn ruggengraat nog een paar uur voordat het leed begon. Wat niemand je vertelt voordat je er een koopt, is dat je ongeveer een uur aan het sleutelen bent voor elke drie uur rijden, en je zult van die verhouding gaan genieten.