Ural Gear-up 750

Leven met de IMZ-8.103 betekent accepteren dat elke rit een onderhandeling is — het wiel met zijspan schrobt slecht in scherpe bochten, de trommelremmen vereisen planningsstops zoals bij een goederentrein, en dat 32 paarden hard werken om 90 km/u te halen op een helling. Maar er is echt iets verslavends aan de aardappel-aardappel die stationair draait en de manier waarop de hele machine aanvoelt alsof hij is ontworpen om een Siberische winter te overleven met handgereedschap. Ik heb de koolhydraten twee keer in een seizoen opnieuw opgebouwd en de ontsteking van de punten bestraft onoplettendheid, maar onderdelen zijn goedkoop en de mechanica is eerlijk — niets verbergt zich voor jou. Neem hem overal mee naartoe die sneller is dan 85 km/u en de vibratie herinnert je eraan dat deze machine is ontworpen voor collectieve landbouwwegen, niet voor autobahns.

Ik heb twee zomers lang een Gear-Up uit '99 gereden en de verbeterde koolhydraten in Bing-stijl maakten echt een verschil. Koude starts gingen van een ritueel naar louter vervelend, en de flat-twin reed uiteindelijk netjes voorbij 3.500 tpm zonder dat kenmerkende struikelblok waarmee de oudere eenheden vervloekt waren. De 2WD met zijspan is nog steeds de feesttruc die het hele absurde pakket rechtvaardigt: trek aan die hendel op een modderig bospad en het tuig gaat naar plaatsen waar echte dualsporten in verlegenheid worden gebracht. Maar 335 kilo liegt niet — manoeuvreren met lage snelheid op het voorplein van een tankstation zal je vernederen in het bijzijn van vreemden, en de trommelremmen vereisen het soort toekomstplanning dat gewoonlijk voorbehouden is aan olietankers. De westerse componenten hadden ook een gemengde zegen; sommige voelden echt beter aan, andere waren duidelijk kostenbesparende compromissen die verband hielden met de geometrie uit het Sovjettijdperk, en elektrische gremlins bleven een hardnekkige erfenis die geen enkele upgrade van de carburateur kon oplossen.

De EFI maakte echt een verschil: een koude start in een januari in Montana ging van een stikritueel van 20 minuten naar een aangelegenheid met twee trappen, en de flat-twin rijdt consistenter door het middenbereik zonder dat het oude carb struikelt rond 3.500 tpm. De schijfremmen voor en achter gaven me eindelijk echt vertrouwen om te stoppen wanneer ik een beladen zijspan naar beneden sleepte, hoewel de achterschijf van vroege eenheden agressief corrodeerde als je hem een week lang nat liet staan. De pasvorm en afwerking zijn merkbaar strakker dan die van de fietsen uit het Sovjettijdperk waar ik in de jaren 90 op reed, maar 'verbeterd' is relatief — verwacht losse bevestigingen om de 500 mijl en een versnellingsbak die nog steeds opzettelijk en ongehaast moet schakelen, anders knarst hij op de tweede plaats alsof je zijn moeder beledigd hebt. Met 335 kg gaat het ding waar het heen wil op los grind, niet waar je het op richt, en 40 pk om die massa te verplaatsen betekent dat het samenvoegen van snelwegen een religieuze ervaring is, geen mechanische ervaring.