Tvs Sport 110

De TVS Sport 110 Gen 1 is ronduit eenvoudig: zet die tweetaktsingle aan met twee of drie trappen, en hij trekt weg met een pittige, bruisende golf die je echt verrast na 50 km/u voordat de powerband rond de 70 graden hard afvlakt. Die extreme kortademigheid is echt; inhalen op snelwegen voelt als een gok, en het plafond van 90 km/u is meer een wensgebed dan een kruissnelheid. De trommelremmen zijn voldoende voor stop-and-go in de stad, maar zorgen ervoor dat je geen vertrouwen hebt in een paniekstop, en het analoge basiscluster vertelt je net genoeg om rond te komen en niets meer. Wat hij op briljante wijze doet, is overleven — binnenwegen met kuilen, moessonplassen, jaren van verwaarlozing — en het brandstofverbruik van ongeveer 45-50 km/l betekende dat mijn woon-werkverkeer in de ochtend bijna niets kostte.

Ik heb ongeveer 18.000 km afgelegd op een Sport 110 uit 2010, waarmee ik zelf door de chaos van de stop-start van Bangalore reed, en dat ding weigerde me gewoon in verlegenheid te brengen. De motor trekt netjes vanaf ongeveer 2.500 tpm, maakt geen gedoe om een duif en een zak boodschappen mee te nemen, en die reële economie van 55-60 kmpl betekende dat ik beschamend zelden aan de pomp zat. De toevoeging van zelfstart was echt welkom — de kick was hard op koude ochtenden — maar na 40 minuten gaat de stoel hard, de voortrommel geeft geen vertrouwen meer op nat wegdek, en bij 90 km/u kruipt de vibratie in je handpalmen als een elektrische schok van lage kwaliteit. TVS heeft de zaken visueel aangescherpt ten opzichte van de eerste generatie, maar dit was nooit een fiets die je kocht om op te vallen; je kocht hem omdat hij werkte, en dat deed hij.