Sym Fiddle 150

Przejechałem około 14 000 km na Fiddle pierwszej generacji w ciągu dwóch lat codziennych dojazdów do miasta i sprawa nigdy mnie nie utknęła - gaźnik wyrzucony nieco bogaty z fabryki, ale poza tym niezawodny. Okrągła, retro nadwozia to nie tylko nostalgia kosmetyczna; jest naprawdę proporcjonalna i wystarczająco wąska, aby filtrować ruch bez skrobania luster. Rejs z prędkością 70—80 km/h jest wygodny i stabilny dla 150, chociaż przedni hamulec bębnowy wymaga mocnego, celowego ściskania - nauczysz się czytać o ruchu drogowym dalej lub masz kłopoty. Przy 108 kg i wysokości siedzenia 740 mm jest dostępny dla prawie każdego, ale nie spodziewaj się, że zgiełkujesz górskie drogi; ta rzecz została stworzona dla ludzi, którzy mają miejsca do odwiedzenia, a nie ego do karmienia.

Przejechałem prawie 18 000 km na Fiddle II przez dwa lata dojazdów do miasta, a sprawa po prostu odmówiła mnie zawstydzać - zaczyna najpierw zimno, czysta biegu jałowego, a poprawione zawieszenie nad Gen 1 faktycznie wchłania zepsuty asfalt bez grzechotania wypełnień. Silnik węglowodanowy o pojemności 150 cm3 jest raczej uczciwy niż ekscytujący; przewiduje się do sufitu 95 km/h, ale poproś go o utrzymanie prędkości na autostradzie za pomocą słupka, a silnik brzmi naprawdę zestresowany - jest to skuter, który zna swoje granice i Ty też powinieneś. Schowek pod siedzeniem przez większość dni połknął kask pełnotwarzowy, niskie siedzenie 740 mm pięknie pasuje do krótszych jeźdźców, a oszczędność paliwa mieściła się na stałym poziomie około 40 km/l, co ma znaczenie podczas codziennej jazdy. Słabe punkty są jednak prawdziwe: tylny hamulec bębnowy jest przeciętny w deszczową pogodę, tanie tworzywa sztuczne na rynku chińskim zarysują się, jeśli się nimi oddychasz, a strumienie węglowodanów biegnie lekko pochylone od fabryki - warto wcześnie dostosować zacisk igły.