Suzuki Lets 50

Ik heb er in het begin van de jaren 2000 zo'n achttien maanden lang dagelijks mee gereden en de Let's 4 is precies wat hij eruit ziet: een lichtgewicht, probleemloos stadsgereedschap dat Suzuki heeft gebouwd zonder zich illusies te maken over wat het was. De tweetaktmotor van 49 cc rijdt netjes van de lijn en brengt je zonder drama naar dat plafond van 55-60 km/u, hoewel je elke helling voelt op alles wat steiler is dan een lichte helling. De 10-inch wielen zijn hier de echte vijand: stadswegen in Tokio of Osaka zijn één ding, maar als je vanuit elke hoek een trambaan of een nat putdeksel raakt, verdwijnt je zelfvertrouwen snel. De betrouwbaarheid was echt sterk - de carburateur moest twee keer per jaar worden schoongemaakt en dat was eigenlijk alles - maar het tweetaktolieverbruik betekent dat je dat reservoir om de paar tanks controleert, of je dat nu leuk vindt of niet.

De CA1FA Let's 50 is precies wat Suzuki bedoelde: een stadsscooter zonder gedoe die al bij de eerste trap start, zelfs na een week in een vochtige parkeergarage te hebben gezeten. De tweetaktmotor van 49 cc rijdt netjes van de band en voelt echt pittig aan onder de 40 km/u, wat ongeveer 90% van het echte stadsverkeer dekt; als je daar voorbij gaat, dan herinnert de vlakke koppelcurve je eraan dat dit een forens is, geen canyoncarver. De update van de Gen 2-tankdop klinkt triviaal, totdat je in de regen met de oude hebt geknoeid. Kleine ergonomische voordelen zijn belangrijk op een fiets die je elke dag gebruikt. De kwaliteit van het plastic is matig en de trillingen van de weg komen eerlijk over de tralies, maar met 73 kg is hij licht genoeg dat zelfs mijn partner hem zonder drama met één hand parkeert.

Ik heb met een Let's 4 Basket drie maanden boodschappen gedaan in de buitenwijken van Tokio en alleen al de voormand rechtvaardigt het bestaan ervan: een tas uit de supermarkt erin gooien en het vergeten, handen blijven op de bars, klaar. De tweetakt trekt tot ongeveer 40 km/u scherp van de lijn en raakt dan buiten adem, precies op het moment dat je moet samenvoegen; alles boven de 55 km/u voelt alsof je om een gunst vraagt. Met een gewicht van 73 kg is hij licht genoeg dat mijn 68-jarige buurman hem over een volle parkeerplaats manoeuvreert zonder zich in het zweet te werken, en die zithoogte van 740 mm betekent dat een platte voet echt eenvoudig is. Het zwakke punt is de lange levensduur: het standaard luchtfilter en de variatorrollen hebben na 3.000 km aandacht nodig, anders is de prestatiedaling merkbaar, en het wordt elk jaar moeilijker om een monteur te vinden die nog steeds een tweetaktmotor met een kleine cilinderinhoud wil aanraken.

Ik heb ongeveer 4.000 km gereden op een Let's 4 om dagelijks boodschappen te doen in de stad in Osaka, en de overgang naar de viertaktmotor is hier het bepalende verhaal — hij is stiller, schoner en ik nipt brandstof zoals ik nog nooit heb gereden met deze cilinderinhoud, maar je voelt echt het vermogenstekort als je gewend bent aan de oudere tweetaktbuzz. Buiten de lijn is het eerder beleefd dan pittig, en het vergt geduld en planning om over te gaan op iets dat op een hoofdweg lijkt. De zithoogte van 740 mm is perfect voor kleinere rijders, en de opbergruimte onder de stoel en de bevestiging van de mand aan de voorkant maken hem uitermate praktisch voor boodschappen. Wat me het meest frustreerde, was het vlakke, bruisende gevoel boven de 50 km/u — je zit aan de fietslimiet terwijl het verkeer om je heen net aan het opwarmen is.