Suzuki Hayabusa Gsx1300r

Ik heb 18.000 mijl gereden op een Busa uit 2002 en niets — niets — bereidt je voor op die trekkracht in het middenbereik tussen 4.000 en 9.000 tpm; het voelt niet als acceleratie, het voelt alsof de horizon naar je toe wordt getrokken. De aerodynamica is geen styling, maar techniek — bij 180 km/u voelt de motor aan waar de meeste sportfietsen hun nerveuze dans beginnen. Zwakke punten zijn reëel: de standaardvering is te zacht voor hard rijden en wentelt zich slecht in het midden van de bocht als je erop duwt, en dat brede, laaghangende chassis maakt rijden in de stad echt vermoeiend voor je polsen. Maar als snel langeafstandswapen dat supercars aan een tolhuisje in verlegenheid kon brengen en toch een passagier naar Schotland kon vervoeren met redelijk comfort, heeft niets het in 1999 geraakt en sindsdien is er nog maar heel weinig gebeurd.

Ik heb bijna 40.000 km gereden op een Gen 2 'Busa, inclusief twee tourritten door Europa, en niets anders voor deze prijs dekt het terrein met zo'n moeiteloze brutaliteit: de brandstofinjectie heeft het struikelblok bij lage toerentallen van de Gen 1 aanzienlijk opgeruimd, en de motor trekt netjes van 2.500 tpm helemaal naar de begrenzer zonder drama. Op snelwegsnelheden is het echt ontspannen, bijna misleidend, en dat is precies waar het je in een rijbewijsbedreigend gebied kan brengen voordat je het merkt. De herziene remmen met Brembo zijn een echte upgrade ten opzichte van de houten stoppers van de Gen 1, hoewel 266 kg nat gewicht betekent dat je vroeg in krappe bochten moet inzetten; hij stuurt als een goed beladen toerfiets, niet als een sportfiets, en stadsfiltering is echt vermoeiend werk. De windbescherming is uitzonderlijk, het comfort van de achterpassagiers is het beste in zijn klasse voor een sportfiets, maar als je de nieuwste tractiecontrole en ABS in bochten nodig hebt, kijk dan ergens anders — deze generatie draait alleen op vertrouwen en gaspedaaldiscipline.