Suzuki Dr 650

DR650, 'basitliğin' gerçek bir erdem haline geldiği o güzel noktaya ulaşıyor - 644cc'lik hava soğutmalı tekli motor seremonisiz soğuğa ateş ediyor, 3.000 rpm'den sert çekiyor ve bir kez bile bana toprak yollarda veya otoyollarda motosikletle savaşıyormuşum gibi hissettirmedi. Bu 885mm koltuk kısa bisikletçiler için gerçek bir bariyer ve bunu kabartmayacağım; iki haftamı çürük ayak bilekleriyle teknik tek tekerlekte devrilmeyi öğrenerek geçirdim. Karbüratör fabrikadan yaslanarak çalışır ve düzgün bir şekilde püskürtünceye kadar rölantide tökezler, bu bir öğleden sonra işidir ancak yeni bir bisiklette gerekli olmamalıdır. Karşılığında elde ettiğiniz şey, ihmali emen, çamuru silkeden ve koşmaya devam etmenin neredeyse hiçbir maliyeti olmayan bir makinedir - petrol ve zincirin ötesinde hiçbir şeye dokunmadan bir makineye 18.000 km koydum.

Üç kıtada bir DR650'ye 40.000 km yol kat ettim ve dürüst gerçek şu ki, bu bisiklet sizi utandırmayı reddediyor - sadece her seferinde işe yarıyor, ihmal etmiş olsanız bile. Thumper motoru 4.000 rpm'nin altında tembel ve sevimlidir, orta aralıkta spor bisiklet sürücülerini dağ geçişlerinde şaşırtacak kadar sert çeker, ancak 130 km/s hızında nefes keser ve otoyolda dolgularınızı gevşetir. Süspansiyon, Suzuki'nin söylediği en büyük yalandır - devasa bir stok ve 75 kg'ın üzerindeyseniz veya herhangi bir bagaj taşımayı planlıyorsanız hemen yay değiştirmeye ihtiyaç duyar. Geri gelmemi sağlayan şey, kurşun geçirmez güvenilirlik, -15° C'de dramatik bir şekilde başlayan basit karbüratör ve her parçanın ucuz olması, her yerde bulunması ve bir alanda temel aletlerle değiştirilebilmesi gerçeğinin birleşimidir.