Suzuki Avenis 125

De Avenis 125 haalt die tweetaktstijging van ongeveer 5.500 tpm en opeens rij je gaten in het stadsverkeer in met een grijns op je gezicht — hij voelt echt levendig aan op een manier die geen enkele viertaktforens van deze tijd evenaarde. De instapergonomie in scooterstijl is comfortabel genoeg voor 45 minuten in de stad en met een gewicht van 101 kg beweegt hij bijna telepathisch van richting. Maar als u een tweetaktmotor hebt, moet u eerlijk zijn tegenover uzelf: de verhoudingen van de oliemix zijn belangrijk, het riet slijt, de aandrijfkleppen gaan kapot als u hem goedkope brandstof geeft, en het kopen van onderdelen was in 2000 al een speurtocht buiten Europa aan het worden. Boven de 90 km/u zoemen je handen gevoelloos en de dorst met twee taktmotoren — ongeveer 4,5 l/100 km wanneer je hard rijdt — wordt snel opgeteld.

De Gen 2 Avenis haalt zijn vermogen rond de 6.000 tpm en verrast je echt — er is een pittige, bijna agressieve stijging die het filteren van steden echt leuk maakt, en de herziene chassisgeometrie ten opzichte van de eerste generatie geeft hem merkbaar meer vertrouwen in krappe bochten. Met een gewicht van 99 kg voelt hij stevig aan zonder traag te zijn, en de verbeterde voorrem geeft je deze keer zelfs wat feedback, in tegenstelling tot de houten hendel op het origineel. Het tweetaktkarakter betekent dat je constant moet schakelen om op die goede plek te blijven, wat vermoeiend wordt bij langere ritten naar het werk, en de conformiteitsupdates van de motor — in feite verstikkende emissies — maken het toppunt minder krachtig in vergelijking met eerdere voorbeelden die ik heb gereden. Oliemengsel, vervuilde stekkers als je hem te lang stationair laat draaien, en de inherente honger naar aandacht van een tweetakt zijn hier gewoon feiten van het leven, geen verrassingen.