Suzuki Address 125

Przejechałem około 18 000 km na „96 Address 125” dojeżdżającym przez ruch miejski, a dwusuwowy chłodzony powietrzem nigdy nie pozostawił mnie w utknięciu - co jest więcej, niż mogę powiedzieć w przypadku bardziej błyszczących opcji w tej samej cenie. Dostarczanie mocy jest mocno na biegu jałowym z charakterystycznym dwusuwowym uderzeniem około 5000 obr./min, co sprawia, że naprawdę szybko wyłącza się sygnalizację świetlną, chociaż brakuje tchu po 80 km/h, a twierdzony 95 jest optymistyczny w dniu przeciwnego wiatru. Rama przesuwna jest doskonale praktyczna do jazdy w trybie stop-start, schowek pod siedzeniem połyka kask na całej twarzy, a niska wysokość siedziska oznacza, że każdy może pewnie go płasko. Słabe strony są jednak prawdziwe: dwusuwowe pragnienie premiksu jest ciągłym obowiązkiem, podstawowe oprzyrządowanie całkowicie pomija wskaźnik paliwa, a nagłość powerband przyciąga niedoświadczonych jeźdźców z czujności w śliskich warunkach.

Codziennie jeździłem jednym z nich przez dwa lata w średniej wielkości mieście i naprawdę zrobiło na mnie wrażenie swojej uczciwości - skieruj go w ruch uliczny, przekręć przepustnicę, a ten dwusuwowy cios między 5000 a 7000 obr./min nadal odstrasza kierowców samochodów na światłach. Zmienione nadwozie Gen 2 wydawało się bardziej spójne niż jego poprzednik, a schowek pod siedzeniem, choć nie jest jamisty, z pewną perswazją połknął hełm na całą twarz. Sfrustrowało mnie zużycie paliwa - zatrzymasz się przy pompie znacznie częściej, niż wymagałby jakikolwiek nowoczesny czterosuwowy 125 - a charakter włączania/wyłączania pasma mocy sprawia, że powolne manewrowanie parkingiem jest naprawdę niezręczne dla nowszych kierowców. Teraz też się starzeje, a znalezienie odpowiedniego współczynnika mieszania do wtrysku oleju lub znalezienie mechanika, który pamięta dwusuwowy gaźnik bez szukania tego, jest prawdziwym bólem głowy.