Suzuki Address 125

Ik heb ongeveer 18.000 km gereden op een Adres 125 uit '96 om door het stadsverkeer te pendelen, en met de luchtgekoelde tweetaktmotor ben ik nooit gestrand — en dat is meer dan ik kan zeggen voor flitsende opties voor dezelfde prijs. De vermogensafgifte bij stationair toerental is behoorlijk, met die karakteristieke tweetaktmotor van ongeveer 5.000 tpm, waardoor hij echt snel uit het stoplicht komt, hoewel hij meer dan 80 km/u buiten adem raakt en de geclaimde 95 optimistisch is op een dag met tegenwind. Het instapframe is uiterst praktisch voor een ritje zonder tussenstop, je kunt een integraalhelm onder het zadel opbergen en de lage zithoogte betekent dat iedereen hem met een gerust hart plat kan zetten. De zwakke punten zijn echter reëel: de tweetakthonger naar premix is een voortdurende klus, de basisinstrumentatie slaat een brandstofmeter helemaal over en de abruptheid van de powerband overrompelt onervaren rijders in glibberige omstandigheden.

Ik heb er twee jaar lang dagelijks mee gereden in een middelgrote stad en hij maakte echt indruk op me door zijn eerlijkheid: richt hem op het verkeer, draai het gaspedaal open, en die tweetaktstoot tussen 5.000 en 7.000 tpm overrompelt automobilisten nog steeds bij stoplichten. De herziene Gen 2-carrosserie voelde meer samenhangend aan dan zijn voorganger en de opbergruimte onder de stoel, hoewel niet hol, werd een integraalhelm met enige overredingskracht verzwolgen. Wat me frustreerde was het brandstofverbruik — je stopt veel vaker aan de pomp dan welke moderne 125 viertaktmotor dan ook zou vereisen — en het aan/uit-karakter van de powerband maakt langzaam manoeuvreren op een parkeerplaats echt lastig voor nieuwere rijders. Het wordt nu ook oud, en het vinden van de juiste mengverhouding voor de olie-injectie of het vinden van een monteur die zich tweetaktcarburatie herinnert zonder het op te zoeken, is een echte hoofdpijn.