Piaggio Vespa Primavera 150

Przez dwa włoskie lata przejechałem około 4000 kilometrów na Primavera 150 '74, a silnik z zaworami obrotowymi jest tutaj prawdziwą historią — wyciąga się zauważalnie mocniej niż starszy zaworowy 125, a dodatkowe 25 cm3 sprawia, że jazda w mieście jest raczej łatwa niż szalona. Korpus ze stali monokowej przenosi każdy bruk prosto do kręgosłupa, ale jakoś to wybaczasz, ponieważ obsługa jest tak szczerze komunikatywna - wiesz dokładnie, co robi przednie koło przez cały czas. Dwusuwowa konserwacja nie podlega negocjacjom: zaniedbuj olej skrzyni biegów lub pozwól węglowodanowi pracować, a będziesz wracać do domu, a znalezienie dobrego mechanika, który nadal rozumie te jednostki z zaworami obrotowymi, staje się coraz trudniejsze z każdą dekadą. Przy 93 kg jest wystarczająco lekki, aby wbić się w niemożliwe miejsca parkingowe, ale jednostronne tylne zawieszenie oznacza, że pasażer w słupku zamienia całość w wahadło, które nieustannie korygujesz.

Codziennie przez dwa lata jeździłem Primavera 150 w Rzymie, a później w Londynie, a szczera prawda jest taka, że to równa część radości i frustracji. Podwozie o małej ramie jest naprawdę ruchliwe - gwintowanie ruchu z prędkością 60 km/h wydaje się intuicyjne, a niewielka waga na mokrej nawierzchni oznacza, że nie zastanawiasz się nad nim. Ale ten dwusuwowy gaźnik jest wybredny w chłodne dni; spodziewaj się dziesięciu minut karmienia dławikiem na czymkolwiek poniżej 10°C, a aktualizacje gaźnika otrzymane przez tę generację przez ET3 są w najlepszym razie marginalne - nadal brakowało po przekroczeniu, dopóki sam go nie zmieniłem. Mechanicznie jest to na tyle proste, że kompetentny amator może odbudować cały górny koniec podłogi w kuchni, co jest na szczęście, ponieważ w wieku ponad 40 lat większość przykładów, które znajdziesz, potrzebuje dokładnie tego.