Piaggio Vespa Primavera 150

Ik heb in twee Italiaanse zomers ongeveer 4.000 kilometer gereden op een Primavera 150 uit '74, en de motor met rotatiekleppen is hier het echte verhaal: hij trekt merkbaar harder uit de bochten dan de oudere 125 met rietklep, en die extra 25 cc zorgt ervoor dat stadsritten eerder moeiteloos dan hectisch aanvoelen. De monocoque stalen behuizing brengt elke geplaveide steen rechtstreeks naar je ruggengraat, maar op de een of andere manier vergeef je het omdat de bediening zo eerlijk communicatief is — je weet altijd precies wat het voorwiel doet. Tweetaktonderhoud is niet onderhandelbaar: negeer de olie van de versnellingsbak of laat de carburateur leeglopen en u gaat naar huis, en het vinden van een goede monteur die nog steeds begrijpt dat deze rotatiekleppeneenheden worden elk decennium moeilijker. Met een gewicht van 93 kg is hij licht genoeg om op onmogelijke parkeerplaatsen te rijden, maar dankzij de enkelzijdige achtervering verandert een bijrijder het geheel in een slinger die je voortdurend corrigeert.

Ik heb twee jaar lang dagelijks een Primavera 150 uit '91 gereden in Rome en later in Londen, en de eerlijke waarheid is dat dat zowel vreugde als frustratie is. Het chassis met een klein frame is echt beweegbaar — het inrijgen van het verkeer met 60 km/u voelt intuïtief aan en het lage gewicht op nat wegdek betekent dat je zonder na te denken kunt rondrijden. Maar die tweetaktmotor met carburateur is lastig bij koud weer; verwacht tien minuten verstikking bij een temperatuur onder de 10°C, en de carburateurupdates die deze generatie via de ET3 heeft gekregen, zijn op zijn best marginaal — hij blubberde nog steeds bij overschrijding totdat ik hem zelf afwees. Mechanisch gezien is het eenvoudig genoeg dat een bekwame amateur de hele bovenkant van een keukenvloer kan herbouwen, wat een geluk is, want als je meer dan 40 jaar oud bent, hebben de meeste exemplaren die je zult merken precies dat nodig hebben.