Piaggio Vespa Primavera 125

'71 Primavera'yı iki Roma kışı ve bir Toskana yazını geçirdim ve en çok hatırladığım şey, o küçük 123cc'lik iki zamanlı darbe darbesine ulaştığında ne kadar canlı hissettiğiydi - 4.000 ila 5.500 rpm arasında şehir trafiğini gerçekten eğlenceli hale getiren gürültülü, ısrarlı bir dalgalanma. O bandın altında onu çekiyorsun, üstünde hiçbir şey kalmadı, bu yüzden dört vitesli bükümlü vites değiştirmeyi uygun bir enstrüman gibi çalıştırmayı öğreniyorsun. Çelik monokok gövde, felaketten ziyade karakterle sıyrıklar ve ezikler alıyor ve bu yuvarlak far, dürüstçe bir şey için önemli olan bir Fellini filminden bir şeye pilotluk yapıyormuş gibi hissettiriyor. Zayıf noktalar gerçektir: Soğuk başlangıçlar ritüel ve boğulma disiplini gerektirir, tek koltuk yolcuları tamamen dışlar ve 75 km/s üzerindeki herhangi bir şey, sonunda kaybedeceğiniz titreşimle sürekli bir tartışmadır.

İki yıl boyunca Roma ve daha sonra Napoli'de birincil şehir bisikletim olarak Gen 2 Primavera 125'i kullandım ve rafine 2 zamanlı motor, önceki birimleri rahatsız eden düz nokta olmadan boştan temiz bir şekilde çekiyor - Piaggio açıkça portasyona ve karbürasyona masaj yaptı. 88 kg ağırlığıyla trafiğin içinden emin bir şekilde geçiyor ve 790 mm'lik koltuk yüksekliği, çoğu sürücünün ışıklarda rahatlatıcı bir asfalt dokunuşunu düzleştirebileceği anlamına geliyor. Dürüst olmak gerekirse, 95 km/s, yüklü bir bisikletle karşı rüzgara doğru bir gerilmedir - 85'in otostrada rampasında rahat tavanınız olmasını planlayın. Gerçek dünyadaki en büyük şikayet, 2 zamanlı bağımlılıktır: yağı karıştırıyorsunuz, bujileri takıntılı bir şekilde izliyorsunuz ve teknisyenlere neden bu kadar eski bir şeye bakım yapmaları gerektiğini açıklıyorsunuz.