Piaggio Vespa Primavera 125

Przeprowadziłem Primavera z '71 przez dwie rzymskie zimy i toskańskie lato, a najbardziej pamiętam, jak żywy był ten mały dwusuwowy 123 cm3, gdy uderzył w wąskie pasmo mocy - głośny, uporczywy wzrost między 4000 a 5500 obr./min, który sprawił, że ruch w mieście był naprawdę zabawny. Pod tym pasmem chwytasz go, nad nim nic nie zostało, więc nauczysz się pracować z czterobiegową skrzynią biegów jak na odpowiednim instrumencie. Stalowy monokokowy korpus ma zadrapania i wgniecenia z charakterem, a nie katastrofą, a ten okrągły reflektor sprawia, że czujesz się, jakbyś pilotował coś z filmu Felliniego, co szczerze się do czegoś liczy. Słabe punkty są jednak prawdziwe: zimne starty wymagają rytuału i dyscypliny, pojedyncze siedzenie całkowicie wyklucza pasażerów, a wszystko powyżej 75 km/h jest ciągłą kłótnią z wibracjami, które ostatecznie stracisz.

Prowadziłem Gen 2 Primavera 125 jako mój główny rower miejski przez dwa lata w Rzymie, a później w Neapolu, a wyrafinowany dwusuwowy model wyciąga się czysto z biegu jałowego bez płaskiego miejsca, które nękało wcześniejsze jednostki - Piaggio wyraźnie masował portowanie i gaźnik. Przy wadze 88 kg porusza się w ruchu drogowym z prawdziwą pewnością, a wysokość siedzenia 790 mm oznacza, że większość jeźdźców może na płasko stopie uzyskać uspokajający dotyk asfaltu na światłach. Szczerze mówiąc, 95 km/h to odcinek załadowanego roweru w przeciwny wiatr - zaplanuj, że 85 będzie Twoim wygodnym sufitem na rampie autostrady. Największym problemem w świecie rzeczywistym jest ta dwusuwowa zależność: mieszasz olej, obserwujesz obsesyjnie świece zapłonowe i wyjaśniasz mechanikom, dlaczego powinni zawracać sobie głowę serwisowaniem czegoś tak starego.