Piaggio Typhoon 125

Dwusuwowy Typhoon o pojemności 123 cm3 mocno się pociąga, gdy uderzy w pasmo mocy około 5500 obr./min - ten nagły wzrost nadal wywołuje uśmiech na twarzy podczas ruchu miejskiego, nawet jeśli pozostawia cię lekko przekreślony przy pierwszym uruchomieniu. Kątowate nadwozie przecina wiatr lepiej niż większość skuterów tamtej epoki, a przy 96 kg czuje się naprawdę migotanie w ciasnych miejskich szczelinach. Hamulce bębnowe z przodu i z tyłu są uczciwym słabym punktem - są odpowiednie na sucho, ale stają się niepokojąco drewniane na mokro, co wymaga poważnego planowania do przodu. Dwusuwowe cykle konserwacyjne są krótkie i bezlitosne; zaniedbuj olej skrzyni biegów lub pozwól, aby mieszanina była szczupła, a odbudujesz najwyższą jakość wcześniej, niż chce Twój portfel.

Gen 2 Typhoon jest dokładnie tym, jak wygląda: bezsensowny włoski 2-suwowy, który przejedzie Cię przez miasto szybciej niż samochód w blokadzie i poprosi bardzo niewiele w zamian. Ten przerobiony silnik ciągnie czysto z około 4500 obr./min i zapewnia prawdziwy rzut ponad 6000, który nadal wywołuje uśmiech na twarzy po trzech latach dojazdów do pracy - powerband jest wąski, ale uzależniający, gdy nauczysz się w nim jeździć. Opcjonalna przednia tarcza była już dawno spóźniona i naprawdę zmienia pewność hamowania na mokrej nawierzchni, ponieważ stara konfiguracja bębna była szczerze przerażająca na pomalowanych liniach. Słabymi punktami są odnowione tworzywo sztuczne, które wygląda ostrzejsze niż Gen 1, ale po dwóch zimach pęka naprężeniowe wokół zagłówka, oraz dwusuwowy chłodzony powietrzem zwyczaj chwytania się, jeśli pozwolisz, aby współczynnik premiksu się ześlizgnął lub zignorował poziom oleju przekładniowego.