Piaggio Liberty 150

Dwusuwowy Liberty 150 to naprawdę zabawne narzędzie miejskie - skieruj go na ruch miejski, a dwusuwowy o mocy 9,2 KM wyciąga z zaskakującą pilnością z linii, a powerband uderza mocno około 5500 obr./min, jakby ktoś zamknął przełącznikiem. Obsługa jest lekka i intuicyjna, zaokrąglone nadwozie dobrze się starzeje, a przy wadze 108 kg bez dramatów przesuwa się przez szczeliny. Ale ten silnik wymaga uwagi: pomiń kontrolę pierścienia tłokowego po 15 000 km, a przeniesiesz go do domu, a podstawowy węglowodan pracuje szczupły w chłodne poranki, aż zostanie odpowiednio rozgrzany. Oprzyrządowanie jest naprawdę bez kości - prędkościomierz i wskaźnik paliwa, nic innego - co wydaje się czarujące, dopóki nie zdasz sobie sprawy, że na dwusuwowym chłodzie chłodzonym powietrzem nie ma ostrzeżenia o temperaturze płynu chłodzącego, który nienawidzi utknąć w letniej blokadzie.

Generacja 2 Liberty poprawiła pragnienie i zamieszanie dwusuwowe, wrzucając odpowiedni czterosuwowy silnik o pojemności 150 cm3, a różnica w codziennej jeździe jest prawdziwa - płynniejsze ciągnięcie z biegu jałowego, czystsze paliwo w ruchu stop-start i nie polujesz na stację benzynową co 100 kilometrów. Znajduje się w słodkim miejscu miejskich skuterów: wystarczająco lekki, aby pewnie filtrować, wysokość siedzenia 790 mm działa dla niższych jeźdźców, a pionowa pozycja jazdy oznacza, że faktycznie dotrzesz gdzieś bez sztywnego oparcia. To powiedziawszy, 95 km/h to absolutny pułap i wie o tym - wszystko powyżej 80, a silnik wydaje się rozciągnięty, więc autostrady na rampach są modlitwą białą kostką. Jakość wykonania jest lepsza niż niektórzy azjatyccy konkurenci tamtej epoki, ale plastikowe panele drapią się, jeśli spojrzysz na nie źle, a przedni hamulec bębnowy w modelach podstawowych jest zdecydowanie rozczarowujący na mokro.