Piaggio Liberty 150

De Liberty 150 2-takt is echt een leuk hulpmiddel voor in de stad. Richt hem op het stadsverkeer en die tweetaktmotor van 9,2 pk trekt verrassend snel van de lijn, waarbij de powerband ongeveer 5.500 tpm hard slaat alsof iemand op een schakelaar drukt. De bediening is licht en intuïtief, de ronde carrosserie veroudert goed en met een gewicht van 108 kg glijdt hij zonder problemen door openingen. Maar deze motor vraagt aandacht: sla een inspectie van de zuigerveren na 15.000 km over en je duwt hem naar huis, en de basiscarburateur draait in koude ochtenden mager tot hij goed is opgewarmd. Het instrumentarium is echt kaal — snelheidsmeter en brandstofmeter, niets anders — wat charmant aanvoelt totdat je je realiseert dat er geen waarschuwing voor de koelvloeistoftemperatuur is op een luchtgekoelde tweetaktmotor die het vreselijk vindt om vast te zitten in een zomerstop.

De Gen 2 Liberty heeft de dorst en het gedoe van de tweetakt opgelost door een echte viertaktmotor van 150 cc in te zetten, en het verschil in dagelijks gebruik is reëel: soepeler rijden bij stationair toerental, schoner tanken in stopstartverkeer en je bent niet elke 100 kilometer op zoek naar een tankstation. Hij zit precies op de goede plek van stadsscooters: licht genoeg om vol vertrouwen te filteren, de zithoogte van 790 mm is geschikt voor kleinere rijders, en de rechtopstaande zitpositie betekent dat je daadwerkelijk ergens aankomt zonder een stijve rug. Dat gezegd hebbende, 95 km/u is het absolute plafond en dat weet hij — alles boven de 80 en de motor voelt uitgerekt aan, dus opritten op de snelweg zijn een gebed met witte knokkels. De bouwkwaliteit is beter dan die van sommige Aziatische concurrenten uit die tijd, maar de plastic panelen krassen als je ze verkeerd bekijkt, en de trommelrem aan de voorkant van de basismodellen is beslist teleurstellend op nat wegdek.