Moto Guzzi V7 Classic

Yenilenmiş bir '72 V7'ye 4.000 mil yol kat ettim ve motosikletler hakkındaki düşüncelerimi yeniden şekillendirdi - bu çapraz V-ikiz torklar 3.500 rpm'de bileklerinizden başka hiçbir şeye benzemeyen, motor ve sürücü arasında modern bisikletlerin tamamen unuttuğu fiziksel bir konuşma. Döngü çerçevesi gergin ve dürüst; sizi gururlandırmıyor, ama size de yalan söylemiyor ve dolambaçlı yollarda yasal hızlarda sadece tarihsel olmaktan ziyade gerçekten zevklidir. Kampana frenler saygı ve planlama gerektiriyor - bu bisiklete binmek bana 50 değil, 200 metre ilerideki trafiği okumayı öğretti ve bunun için daha iyi bir sürücüyüm. Zayıf noktalar gerçektir: elektrikler 1970'lerin İtalyan kablolama tezgahı kaosu, 130 km/s üzerindeki mandallardan geçen titreşim uzun koşullarda yıpranır ve bağlantılı fren sistemini tahmin etmeyen bir tamirci bulmak gerçekten ayak çalışması gerektirir.

V7 Classic, kendine özgü çapraz V-ikiz kabarcığı ve sessiz bir güvenle virajlara doğru eğilme şekliyle sizi kendine çekiyor - bu bisiklet, kırbaçladığınız değil, yavaş sürüp keyif aldığınız bir bisiklet. Yakıt enjeksiyonu, orijinal V7'deki eski karbonhidrat tökezlerini temizledi ve şehir hızında tork dağıtımı mütevazı 48 atı unutmanızı sağlayacak kadar kremsidir. Bununla birlikte, 197 kg, sıkı bir park yerinden çıkardığınızda veya sıcak bir günde yavaş trafikte gezindiğinizde rakamların önerdiğinden daha ağır geliyor ve bağlantılı fren sistemi müdahaleci hissetmeyi bırakmadan önce biraz gerçek ayar süresi alır. Deneyimlerime göre güvenilirlik sağlamdı - maden 35.000 km sürdü ve yağ soğutucusu hortumunun değişiminden daha dramatik bir şey yok - ancak İtalya ve büyük şehirler dışındaki bayi ağları gerçekten seyrek kalıyor, bu da sonunda bir şeyler ters gittiğinde önemli.