Moto Guzzi V7 Classic

Przejechałem 4000 mil na odrestaurowanym V7 z '72 i zmienił to, jak myślę o motocyklach - ten poprzeczny V-twin moment obrotowy przez nadgarstki z prędkością 3500 obr./min jak nic innego, fizyczna rozmowa między silnikiem a kierowcą, o której współczesne motocykle całkowicie zapomniały. Rama pętli jest napięta i uczciwa; nie pochlebia ci, ale też cię nie okłamuje, a przy legalnych prędkościach na krętych drogach jest naprawdę przyjemna, a nie tylko historyczna. Hamulce bębnowe wymagają szacunku i planowania — jazda na tym rowerze nauczyła mnie odczytywać ruch 200 metrów do przodu, a nie 50, i jestem za to lepszym jeźdźcem. Słabe punkty są realne: elektryka to chaos we Włoszech z lat 70. XX wieku, wibracje przez kołki powyżej 130 km/h zużywają się na długich trasach, a znalezienie mechanika, który nie zgadnie podłączonego układu hamulcowego, wymaga rzeczywistej pracy nóg.

V7 Classic wciąga Cię w charakterystyczny poprzeczny V-twin burble i sposób, w jaki pochyla się w zakręty z cichą pewnością siebie - to rower, którym jeździsz powoli i ciesz się, a nie takim, którym się łapasz. Wtrysk paliwa oczyścił stare potknięcia węglowodanów z oryginalnego V7, a w tempie miasta dostarczanie momentu obrotowego jest wystarczająco kremowe, aby zapomnieć o skromnych 48 koniach. To powiedziawszy, 197 kg jest cięższe niż sugerują liczby, gdy wypchniesz go z ciasnego miejsca parkingowego lub poruszasz się po powolnym ruchu w upalny dzień, a połączony układ hamulcowy zajmuje trochę czasu na regulację, zanim przestanie czuć się nachalny. Z mojego doświadczenia wynika, że niezawodność była solidna - moja przejechała 35 000 km bez nic bardziej dramatycznego niż wymiana węża chłodnicy oleju - ale sieci dealerów poza Włochami i dużymi miastami pozostają naprawdę rzadkie, co ma znaczenie, gdy coś pójdzie nie tak.