Ktm 1290 Super Adventure S

KTM verscheen in 2015 met een sloopkogel: 160 pk in een avonturenfiets voelde ronduit onverantwoordelijk aan, maar de semi-actieve WP-vering en het MSC-ABS in bochten maakten hem juist leefbaar in plaats van dodelijk. Op de snelweg verslindt hij kilometers met een mechanische kracht die op dat moment niets van BMW of Ducati kon evenaren, en de koppelafgifte van die 1301cc LC8 is zo breed en brutaal dat je zelden hoeft terug te schakelen. Het zitcomfort van de afgelopen drie uur is echt slecht — die smalle zitstok straft je staartbeen op lange dagen — en het tanken bij lage gasopeningen in de stad is merkbaar abrupt, een terugkerende KTM V-twin-eigenschap die in deze generatie geen kaartupdate volledig is opgelost. Het is ook een grote, zware machine die zijn 228 kilogram voelbaar maakt op het moment dat je hem met een welving naar achteren rolt, maar als je eenmaal beweegt, lost het gewicht op en blijf je achter met iets dat simpelweg geen plafond heeft.

Ik heb 18.000 km gereden op een model uit 2019 door de Alpen, Marokko en een paar echt lelijke B-wegen in Wales, en de 1290 SA S had nooit het gevoel dat hij me tolereerde — het voelde alsof hij me uitdaagde. Die 1301cc V-twin versnelt niet zozeer, maar herschikt je organen, en de semi-actieve WP-suspensie slikt slecht asfalt in op een manier die me nog steeds verbaast. Het TFT-scherm is bij daglicht leesbaar, het ABS in de bochten en de tractiecontrole wekken vertrouwen in plaats van zomaar in te grijpen als een nerveuze ouder, en de rijmodi — Street, Sport, Off-Road, Rain — zijn echt anders dan marketingbehang. Maar laten we eerlijk zijn: hij drinkt brandstof als een dorstige huisbaas, de tank van 30 liter klinkt royaal tot je 200 km/u rijdt op een snelweg en je ziet het bereik in realtime dalen, en de stoel is precies 90 minuten comfortabel voordat je je eraan herinnert dat hij bestaat.

Zes maanden en 14.000 km later overrompelt de Gen 3 Super Adventure S me nog steeds: de 1301cc V-twin rijdt met een kracht die bijna asociaal aanvoelt voor een tourer van 228 kg, en de semi-actieve WP-vering verandert echt tussen modi in plaats van alleen cijfers op een scherm te schudden. Op de snelweg is het moeiteloos, bijna bedrieglijk rustig, dan kom je op een bergpas terug en besef je dat dit ding liever hard bereden wil worden dan comfortabel wil zijn. De TFT- en hellingsgevoelige bedieningselementen zijn echt nuttig, geen marketingtheater — ABS in bochten en tractiecontrole hebben me twee keer gered op natte Alpenwegen. De eerlijke zwakke punten: het brandstofbereik is gênant voor de tankgrootte, de quickshifter klapt als je hard accelereert, en als je minder dan 5'10" zit, zorgt de zithoogte van 870 mm ervoor dat je bij elke tankstop op je tenen zit.