Kawasaki Barako Ii 175

Przejechałem prawie 40 000 kilometrów na pierwszym roku Barako II, wykonując prowincjonalne przewóz w Batangas, a singiel OHV nigdy nie pozostawił mnie w utknięciu - nawet biegał na wątpliwym paliwie i pominął wymianę oleju, która zabiłaby bardziej temperamentny silnik. 175 cm3 ciągnie się z zaskakującym momentem obrotowym poniżej 5000 obr/min, czyli dokładnie tam, gdzie mieszkasz, gdy ciągniesz pasażera i worek ryżu po nierównych drogach barangay; powyżej tego silnik staje się szorstki, a wibracje pełzają po nadgarstkach jak wiertarka dentystyczna. Hamulce bębnowe z przodu i z tyłu są odpowiednie do momentu załadunku i zejścia po mokrej górskiej drodze, w którym to momencie „odpowiednia” zaczyna czuć się niebezpiecznie optymistycznie. Prędkość maksymalna 110 km/h jest technicznie osiągalna, ale będziesz trwał całe życie na każdym poziomie powyżej 90, a ergonomia pionowa, która czuje się komfortowo przy prędkości 60 km/h, staje się żaglem przy silnym wiatrze na autostradzie.

Przejechałem prawie 40 000 kilometrów na Barako II przez drogi farmowe Visayan, prowincjonalne autostrady i sporadyczne przeprawy, a ten rower po prostu odmawia śmierci w sposób, który budzi prawdziwe uczucie. Singiel OHV ciągnie z zaskakującą chrumką z niskich obrotów — ładuj go workami ryżu, pasażerem i puszką, i nadal jeździ bez narzekania, chociaż 110 km/h to bardziej teoretyczny pułap niż wygodna rzeczywistość rejsowa. Zmiana gaźnika Gen 2 jest prawdziwa, ale skromna; zimne starty są nieco mniej kłopotliwe niż oryginalne, ale nadal zapewniasz mu dobrą 90-sekundową rozgrzewkę w chłodne góralskie poranki, bo inaczej cię zatrzasnie. Hamulce bębnowe z przodu i z tyłu to jedyny obszar, o który naprawdę się martwię - szybko blakną podczas ciągłych zjazdów z ładunkiem, i to nie jest skarga dla osób dojeżdżających do pracy na płaskich drogach, ale prawdziwa flaga bezpieczeństwa dla prowincji górskich.