Indian Super Chief

Położyłem poważne kilometry na odrestaurowanego szefa z 48 roku i nic innego nie jeździ tak jak to — ten płaskogłowicowy bliźniak w kształcie V-twin na biegu jałowym z ziemniakami i ziemniakami, które nowoczesne silniki wydają miliony na próbę podrobienia. Błotniki z listwami i widelec sprężynowy wyglądają niemożliwie w prawdziwym świecie, nie tylko na zdjęciach, a przy prędkości 70 mil na godzinę rower wydaje się osadzony i naprawdę wygodny dla maszyny zbudowanej, gdy Truman był jeszcze senatorem. To powiedziawszy, 245 kg żelazka wstępnego wymaga szacunku przy prędkościach parkingowych, widelec sprężynowy przenosi każdy kamyk prosto do nadgarstków, a uzyskanie odpowiednich części NOS opróżni portfel szybciej niż silnik opróżnia zbiornik paliwa. Niezawodność jest warunkowa - traktuj ją jak utrzymany antyk, a nie codziennego jeźdźca, i nagradza Cię doświadczeniem, którego żaden nowoczesny retro nie może uczciwie odtworzyć.

Moment obrotowy uderza mocno i niski - odsuń się od światła stopu z prędkością 2500 obr./min, a ten 1442 cm3 odpycha Cię z powrotem w sposób, który wydaje się prawdziwie oldschoolowym amerykańskim, a obciążona chromowaną stylistyką obraca się więcej głów na milę niż cokolwiek, co Harley dostarczył w tamtej dekadzie. Ale życie z tym było ćwiczeniem frustracyjnym: mój Super Chief z roku 01 spędzał więcej czasu u dealera niż w drodze, goniąc za wyciekami oleju, elektrycznymi gremlinami i głównym napinaczem łańcucha, który wydawał się, jakby został zaprojektowany na serwetce. Indian Motorcycle Company z epoki Gilroya była chwiejna finansowo i pokazała, że dopasowanie i wykończenie były niespójne od partii do partii, a dostępność części była już trudna, zanim firma załadowała się w 2003 roku. Jedź nim w słoneczną niedzielę i jest to wspaniały kawałek toczącej się nostalgii; polegaj na nim jako na transporcie, a w końcu cię zawiedzie.