Indian Super Chief

Ik heb serieuze kilometers gereden op een gerestaureerde Chief uit '48, en niets anders rijdt zo: die V-twin met platte kop en een aardappel-aardappellope die moderne motoren miljoenen uitgeven om te vervalsen. De spatborden met omranding en veervork zien er in de echte wereld onmogelijk goed uit, niet alleen op foto's, en met een snelheid van 70 km/u voelt de fiets stevig en echt comfortabel aan voor een machine die is gebouwd toen Truman nog senator was. Dat gezegd hebbende, vereist 245 kilo ijzer van vóór de unit respect op de parkeersnelheden, de springervork brengt elk steentje rechtstreeks naar je polsen, en als je de juiste NOS-onderdelen koopt, maak je je portemonnee sneller leeg dan de motor een brandstoftank leegt. Betrouwbaarheid is voorwaardelijk: behandel hem als een onderhouden antiek exemplaar, niet als een dagelijkse rijder, en hij beloont je met een ervaring die geen enkele moderne retro eerlijk kan evenaren.

Het koppel slaat hard en laag aan. Als je met 2.500 tpm van een stoplicht wegrijdt, wordt je teruggeduwd op een manier die echt ouderwets Amerikaans aanvoelt, en de met chroom beladen styling trekt meer aandacht per kilometer dan alles wat Harley in dat decennium heeft verscheept. Maar ermee leven was een oefening in frustratie: mijn Super Chief uit '01 bracht meer tijd door bij de dealer dan onderweg, op zoek naar olielekken, elektrische gremlins en een primaire kettingspanner die aanvoelde alsof hij op een servet was ontworpen. De Indian Motorcycle Company uit het Gilroy-tijdperk was financieel wankel en dat bleek: pasvorm en afwerking waren niet consistent van batch tot batch, en de beschikbaarheid van onderdelen was al moeilijk voordat het bedrijf failliet ging in 2003. Rijd er op een zonnige zondag mee en het is een prachtig stukje nostalgie; vertrouw erop als vervoermiddel en het zal je uiteindelijk teleurstellen.