Indian Chief

Die zijklep van 74 kubieke inch bonst stationair door je laarzen als een diesellocomotief zijn keel schraapt, en op de open snelweg trekt hij met een luie, niet te stoppen autoriteit die moderne fietsen niet kunnen evenaren met al hun pk's. De spatborden met omlijstingen van na 1940 zijn echt prachtig — de hoofden draaien voordat je zelfs maar gas geeft — maar ze houden de warmte vast en maken het verwisselen van banden tot een ellendig middagproject. De besturing is langzaam en doelbewust, de voorvork met ligger brengt elk litteken rechtstreeks in uw handpalmen over, en alles boven de 130 km/u voelt eerder als een onderhandeling dan als een cruise. Als u de olie met totaal verlies bijhoudt, verwacht dat u elke paar honderd kilometer een moeras krijgt, en deze machine beloont u met een rijervaring die volledig en onvervangbaar is.

Als je op dat lage zadel van 660 mm zit en het gaspedaal met 3.000 tpm laat draaien, krijg je echt een geweldig koppel op de borst — de 1442 cc uit de S&S springt met echte autoriteit en de retro-stijl van het spatbord trekt meer aandacht dan een Harley Electra Glide ooit zal doen. Maar ik heb meer weekenden besteed aan het opsporen van olieschreeuwen, het repareren van losse chromen armaturen en het achtervolgen van elektrische gremlins dan dat ik daadwerkelijk op dat ding reed, en dat is een verdomde realiteit voor een fiets die zoveel kostte in 1999. Het team van Gilroy had duidelijk passie, maar niet genoeg fabrieksdiscipline — de toleranties varieerden van eenheid tot eenheid, en mijn fiets had ventielaanpassingen nodig op minder dan 4.000 mijl. Als je er een kunt vinden die goed is gesorteerd door een vorige eigenaar die de mechanische lessen al heeft betaald, is de rijervaring echt ontroerend; als je een blind koopt, budget dan voor een herbouw.

Stellican verdient lof voor het feit dat hij het naamplaatje heeft gered en de catastrofale bouwkwaliteit van het Gilroy-tijdperk heeft aangescherpt. De gaten zijn dicht, de verf bleef achter, het chroom bleef zelfs de afgelopen 6 maanden zitten. De V-twin van 1638 cc trekt hard bij stationair toerental en die koppelstijging van 122 Nm tussen 2.500 en 3.500 tpm is echt verslavend op lange, brede tweebaansbanen, en de zithoogte van 660 mm maakt hem toegankelijk voor kleinere rijders in een klasse die hen meestal bestraft. Maar 340 kg is geen beleefd getal als je een tankstation binnenrijgt of het ophaalt bij een langzame kantelaar, en de inkoop van onderdelen was in 2006 al een angstig gesprek — in 2024 is het een ware schattenjacht. De ineenstorting van 2008 stond boven elke aankoop, zelfs toen de fietsen nieuw waren, en als je er nu een koopt, moet je accepteren dat je op een verzamelobject rijdt met alle kwetsbaarheid en mythologie van dien.