Honda Vtr 250

Die 90 graden V-twin is hier het hele verhaal — hij trekt echt karakter vanaf ongeveer 8.000 toeren per minuut en klinkt als een miniatuur RC30 die naar de rode lijn van 12.000 tpm schreeuwt, wat op een 250 zeer bevredigend is. De luchtgekoelde motor loopt warm in het verkeer en de twee achterschokdempers zijn ruw vergeleken met een monoshock, maar met 159 kg verandert hij zo moeiteloos van richting dat je je geen zorgen meer hoeft te maken over compromissen op het chassis. De beschikbaarheid van onderdelen was al een probleem, zelfs als deze relatief nieuw waren. Omdat je een fiets met alleen JDM bent, ben je bij importeurs op de grijze markt op zoek naar alles wat verder gaat dan verbruiksgoederen. Ik heb er een gereden tijdens een volledig zomerseizoen voor woon-werkverkeer in Tokio en in het weekend met een bergpas; het beloont het toerental en bestraft lui gaspedaal werken, en dat is precies wat een leermachine zou moeten leren.

Ik heb 12.000 kilometer gereden op een VTR uit '93 en wat me nog steeds bijblijft, is hoe die kleine V-twin klinkt en aanvoelt als de inline-four 250's waar iedereen in reed — hij trekt echt karakter vanaf 8.000 toeren omhoog, en de schreeuw van de top naar 13.000 is echt verslavend. De chassisgeometrie van de Gen 2 verbetert de inbocht aanzienlijk ten opzichte van het origineel; hij beweegt vol vertrouwen de bochten in, waardoor stadsrijden meer aanvoelt als een spelletje dan als een rit naar het werk. Eerlijk gezegd is 40 pk in een pakket van 159 kg een reëel getal. Ik werd meer dan eens betrapt op een snelwegoprit, verrast door hoe hard hij duwde. De carburatie hapert nog steeds enigszins in de overgangszone van 4.000 tot 6.000 tpm op koele ochtenden, en onderhoudsintervallen op twee bovenliggende nokken betekenen dat de rekening voor de klepspeling u uiteindelijk zal vinden.

Honda heeft de VTR-formule overgenomen en heeft dat ook daadwerkelijk gedaan: de vloeistofgekoelde V-twin trekt netjes vanaf 6.000 tpm en zingt absoluut meer dan 9.000 toeren, en die omgekeerde vorken geven de voorkant een telepathische kwaliteit die je voor deze prijs niet verwacht. Ik heb er 18.000 km op gezet en het chassis leert je op een eerlijke manier bochtensnelheid: het beloont soepelheid en bestraft luiheid, en dat is precies wat een renner in ontwikkeling nodig heeft. De zithoogte van 755 mm is echt laag genoeg voor kleinere rijders zonder dat langere rijders krap aanvoelen, en de smalle V-twin zorgt ervoor dat je knieën iets vastpakken in plaats van lucht. Mijn enige echte klachten zijn de dunne achterband die sneller afgaat dan je zou willen en het brandstofverbruik dat steil stijgt als je dat bovenste derde deel van het toerenbereik regelmatig gaat gebruiken.