Honda Varadero 125

V-twin note to pierwsza rzecz, która Cię wciąga — brzmi naprawdę egzotycznie jak na 125, burząc na biegu jałowym jak miniaturowy superbike, a nie suszarka do włosów. Na drogach A będzie siedział z prędkością 90 km/h przez cały dzień bez dramatów, ale poproś go, aby uderzył 100 w przeciwny wiatr, a ty wykręcisz mu szyję z prędkością 10 000 obr./min, co szybko się starzeje na autostradzie. Siedzisko 820 mm jest prawdziwym błogosławieństwem dla wyższych uczniów, którzy cierpieli z powodu kucnięcia nad niedostatecznymi nagami, a szerokie pręty dają prawdziwą pewność w ruchu miejskim. Tam, gdzie użądlenie jest ciężar — 157 kg czuje się ciężko w środku zakrętu na tylnej drodze w porównaniu z lżejszymi 125 sekundami, a węglowodan potrzebuje solidnej rozgrzewki w chłodne poranki, zanim przestanie polować przy niskich obrotach.

Spędziłem osiem miesięcy dojeżdżając do pracy na Varadero 125 z 2009 roku i odszedłem pod wrażeniem niewłaściwych rzeczy - silnik jest gładki jak na jeden, ciągnie czysto z 3000 obr./min i siedzi z prędkością 90 km/h na podwójnej jezdni bez poczucia, że zaraz zdetonuje. Zaktualizowane zawieszenie w stosunku do pierwszej generacji jest zauważalnie lepsze; faktycznie pochłania miejskie dziury zamiast telegrafiować je prosto do kręgosłupa. To powiedziawszy, 157 kg to naprawdę ciężka maszyna o mocy 11 koni mechanicznych - wyprzedzanie wszystkiego powyżej 80 km/h wymaga planowania, modlitwy i przyzwoitego nachylenia zjazdu. Owiewka wykonuje swoją pracę w deszczu i wietrze lepiej niż prawie cokolwiek innego na poziomie licencji A1, co jest albo ważne, albo całkowicie nieistotne, w zależności od tego, jak uczciwy jesteś w kwestii tego, gdzie faktycznie jeździsz.