Honda Varadero 125

De V-twin Note is het eerste dat je aanspreekt — het klinkt echt exotisch voor een 125, die bij stationair toerental borrelt als een miniatuur superbike in plaats van een haardroger. Op A-wegen rijdt hij de hele dag 90 km/u zonder drama, maar als je hem vraagt om 100 te kraken bij tegenwind, wring je zijn nek bij 10.000 tpm, wat snel oud wordt op een snelweg. De stoel van 820 mm is een echte zegen voor langere leerlingen die het moeilijk hebben gehad om te hurken over naakten met weinig vermogen, en de brede stangen geven je echt vertrouwen in het stadsverkeer. Het doet pijn in het gewicht: 157 kg voelt zwaar aan in het midden van een bocht op een achterweg vergeleken met lichtere 125's, en de carburateur moet op koude ochtenden stevig worden opgewarmd voordat hij stopt met jagen bij lage toerentallen.

Ik heb acht maanden pendelen doorgebracht op een Varadero 125 uit 2009 en was echt onder de indruk van de verkeerde dingen: de motor is boterzacht voor een enkele rit, trekt netjes vanaf 3.000 tpm en rijdt 90 km/u op een vierbaansweg zonder het gevoel te hebben dat hij gaat ontploffen. De vernieuwde vering ten opzichte van de eerste generatie is merkbaar beter; het absorbeert zelfs kuilen in de stad in plaats van ze rechtstreeks naar je ruggengraat te telegraferen. Dat gezegd hebbende, 157 kg is een echt zware machine met 11 pk — als je iets boven de 80 km/u inhaalt, heb je planning, gebed en een behoorlijke afdaling nodig. De kuip doet zijn werk bij regen en wind beter dan bijna al het andere op rijbewijsniveau A1, wat het punt is of helemaal niet relevant, afhankelijk van hoe eerlijk je bent over waar je daadwerkelijk rijdt.