Honda Sh 125

Jeden z nich przebiegałem przez Londyn przez dwa lata, pokonując może 12 000 kilometrów, a SH125 zyskał swoją reputację w trudny sposób - nigdy cię nie zawiódł. Silnik jest płynny, ciągnie się czysto z niskich obrotów i osiada w swobodnym rejsie z prędkością 70—75 km/h bez narzekania; poproś o więcej, a dostaniesz 90 km/h, ale wiatr przypomina ci, że ta rzecz nie ma owiewki do powiedzenia. Ten schowek pod siedzeniem był naprawdę przydatny na co dzień, chociaż połyka kask półtwarzowy i niewiele więcej, więc zapomnij o saknach, chyba że przykręcisz bagaż. Jakość jazdy po zepsutym asfalcie miejskim jest wystarczająco zgodna, ale oryginalne hamulce - bębny z przodu i z tyłu we wczesnych modelach - są zdenerwowane na mokrej nawierzchni i nauczysz się odpowiednio planować drogi hamowania.

Przejechałem około 8000 km na 2007 SH 125 dojeżdżającym do pracy przez ruch miejski, a poprawione zawieszenie nad pierwszą generacją jest naprawdę zauważalne - dziury, które kiedyś wypełniały twoje wypełnienia, są teraz po prostu denerwujące. Wtrysk paliwa (na rynkach, które to dostały) zmienił zimno, zaczyna się od porannego rytuału namawiania do czystej niezawodności naciśnięcia i jazdy, która ma znaczenie, gdy spóźniasz się każdego dnia. To powiedziawszy, 95 km/h to liczba teoretyczna — przy 80 już pytasz silnik o coś, na co nie chce odpowiedzieć, a łączenie się z szybszymi obwodnicami wymaga planowania i optymizmu w równym stopniu. Aktualizacja nadwozia wygląda czyściej i bardziej celowo niż pierwsza generacja, ale schowek pod siedzeniem pozostaje frustrująco płytki w przypadku wszystkiego większego niż cienki portfel na dokumenty.