Honda Sh 125

Ik heb er twee jaar lang een door Londen gereden, misschien 12.000 kilometer lang, en de SH125 heeft zijn reputatie op de harde manier verdiend — door je nooit teleur te stellen. De motor is soepel, trekt netjes vanaf een laag toerental en maakt een ontspannen cruise van 70-75 km/u zonder te klagen; als je hem om meer vraagt, krijg je 90 km/u, maar de windstoot herinnert je eraan dat dit ding geen kuipwerk heeft om over te spreken. Die opbergruimte onder het zadel was echt handig voor dagelijks gebruik, hoewel je er een halfgelaatshelm in kunt gebruiken en niet veel anders, dus vergeet fietstassen tenzij je bagage vastzet. De rijkwaliteit op kapot asfalt in de stad is voldoende, maar de originele remmen (trommelremmen voor en achter bij vroege modellen) voelen zenuwachtig aan op nat wegdek en je zult leren om de remafstanden dienovereenkomstig te plannen.

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een SH 125 uit 2007 die door het stadsverkeer reed, en de herziene ophanging ten opzichte van de eerste generatie is echt merkbaar — kuilen die vroeger in je vullingen zaten, zijn nu gewoon vervelend. De brandstofinjectie (op markten die dat hebben gedaan) veranderde van een ochtendritueel van overhalen naar pure betrouwbaarheid bij het indrukken en gebruiken, wat belangrijk is als je elke dag te laat bent. Dat gezegd hebbende, 95 km/u is een theoretisch getal — bij 80 vraag je de motor al iets waar hij geen antwoord op wil geven, en opgaan op snellere ringwegen vergt evenzeer planning als optimisme. De update van de carrosserie ziet er strakker en doelgerichter uit dan de eerste generatie, maar de opbergruimte onder de stoel blijft frustrerend ondiep voor alles wat groter is dan een dunne documentenportemonnee.