Honda Cbr150r

Ik heb acht maanden op een CBR150R uit 2004 gezeten, waarbij ik de gridlock van Bangkok heb gependeld en in het weekend door de kloofwegen raast, en hij verdient op beide fronten respect: de DOHC-single haalt netjes meer dan 9.000 toeren per minuut met een raspend geluid dat echt lonend aanvoelt in plaats van gespannen. Het stalen buizenframe geeft hem een stijfheid die je bij deze cilinderinhoud niet verwacht; het vertrouwen in de middenbocht is echt, je kunt je niet voorstellen. Dat gezegd hebbende, raken 16,5 paarden op snelwegen ongeveer 120 km/u buiten adem, en de voorrem met één schijf vereist een stevige inzet voordat hij overtuigend bijt. Het duimwerk is miserabel — de achterbank bestaat enkel in naam en het natte gewicht van 135 kg komt tot uiting in scherpe U-bochten op het gladde beton van Bangkok.

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een CBR150R uit 2008 en de herziene carrosserie is niet alleen cosmetisch — de scherpere kuip vermindert de wind zelfs merkbaar beter bij snelheden op de snelweg dan de Gen 1. De DOHC-single haalt netjes vanaf ongeveer 6.500 tpm en beloont hem echt als hij boven de 8.000 toeren draait; daaronder voelt hij een beetje ademloos aan, vooral als hij twee of meer beladen is. De balans in het chassis is vertrouwenwekkend voor een 150: licht stuurgedrag, voorspelbaar bochtenwerk en dat 131 kg gewicht op nat wegdek betekent dat je hem nooit door het verkeer hoeft te worstelen. Het echte zwakke punt is de topsnelheid: 130 km/u is reëel, maar het vergt geduld om er te komen, en inhalen op snelwegsnelheden vereist een goede planning, niet een nonchalante wending.