Honda Cb500x

Ik heb 18.000 km gereden op een CB500X uit 2014 in twee zomers — weekendtrips, pendelen, een echte gravelweg naar de Pyreneeën — en hij heeft me nooit bang gemaakt of genoeg verveeld om hem vroeg te verkopen. De twin van 471 cc trekt netjes vanaf 3.000 tpm, zorgt voor een ontspannen cruise van 130 km/u zonder drama, en het 19-inch voorwiel doet eigenlijk iets op opeengepakt vuil in plaats van er alleen maar goed uit te zien. Dat gezegd hebbende, loopt de motor uit overtuiging boven de 140 km/u, de windbescherming is matig met het standaardscherm, en de vering is zacht genoeg afgesteld zodat je met een beladen fietstas en bijrijdersconfiguratie door snelle bochten kunt wentelen. Het probeert geen VFR800 te zijn en het doet niet alsof het een echte ADV is — het brengt je daar gewoon, betrouwbaar, jarenlang.

Ik heb in twee jaar tijd 14.000 km gereden op een Gen 2 CB500X, waaronder een reis van twee weken op de Balkan, en de herziene vering is echt belangrijk: de voorkant duikt niet langer beschamend bij hard remmen, en de iets bredere balken zorgen ervoor dat bergbochten eerder planmatig dan zenuwachtig aanvoelen. De 471 cc twin is bedrieglijk capabel; hij trekt netjes vanaf 3.000 tpm, rijdt de hele dag comfortabel bij 130 km/u op de snelweg en dankzij de grotere tank van 17,7 liter hoef je eindelijk niet elke 250 km op benzine te jagen. Waar hij zichzelf blootstelt, is dat meer dan 150 km/u — de motor wordt zoemend, de windbescherming is matig zonder aftermarket-schermen, en volledig geladen met een passagier voelt hij echt gespannen aan op steile beklimmingen. Het is geen avonturenfiets die zich voordoet als iets wat hij niet is, maar Honda's conservatieve machtscijfer betekent ook dat hij perfect past in de A2-licentiebeperkingen in heel Europa, wat de aantrekkingskracht aanzienlijk vergroot.

Na 14.000 km door drie landen op de Gen 3 kan ik je vertellen dat de vering met langere reizen echt ruige B-wegen transformeert — het heeft Albanese kuilen geabsorbeerd waardoor een Versys mijn vullingen zou hebben doen rammelen. De 471 cc twin trekt soepel vanaf 3.000 toeren per minuut en rijdt de hele dag zonder te klagen op 130 km/u, hoewel dat plafond van 47 pk duidelijk wordt als je probeert in te halen op een snelle vierbaansweg — je plant passes, niet voert ze uit. De 19-inch voorkant zorgt voor echt vertrouwen op grind en losse oppervlakken, waardoor hij offroad beter aanvoelt dan het Adventure-Lite-prijskaartje doet vermoeden. Mijn enige echte klacht: de standaardstoel verandert na ongeveer 200 km in een kaasrasp, en Honda heeft daar gedurende meerdere generaties bijna niets aan gedaan.

Na 14.000 km over gemengd terrein heeft de herziene motorconfiguratie van de CB500X de oude aarzeling bij lage toerentallen echt verzacht: de gasrespons onder 3.000 tpm voelt nu beschaafder aan, vooral in het verkeer. De aanpassing van de chassisgeometrie is subtiel maar reëel: het inrijden voelt minder zwaar aan en de fiets rijdt zelfverzekerd over grind zonder plotseling van eindje te wisselen. Dat gezegd hebbende, loopt 47 pk buiten adem boven 140 km/u en de windbescherming, hoewel verbeterd, zorgt ervoor dat je schouders nog steeds hard vechten op snelwegen van meer dan 120. De optionele TFT is schoon en leesbaar, maar voor de menunavigatie zijn nog steeds drie keer te veel knoppen nodig, en Honda's beslissing om de vering voor en achter niet instelbaar te houden, blijft echt frustrerend voor iedereen die meer dan 80 kg weegt.