Harley-davidson V-rod Night Rod

Ik heb 11.000 mijl gereden op een Night Rod uit 2007 en de Revolution-motor bleef me verbazen: als je hard trekt tot meer dan 6.000 tpm, dan trekt dit ding echt, wat je niet verwacht van een verduisterde cruiser met dragbars en stevige wielen. De lage zitting van 686 mm is een geschenk in het verkeer, en de agressieve, naar voren leunende houding werkt eigenlijk voor pittig rijden in plaats van alleen maar te poseren. Dat gezegd hebbende, is 294 kg heel eerlijk bij parkeersnelheden en langzame U-bochten zullen ervaren rijders vernederen; het warmtebeheer is ook zwaar als je in de zomer vastzit, waarbij je rechterbeen door de uitlaatzijde wordt gekookt. Het is de meest geloofwaardige prestatie van Harley uit zijn tijd, maar hij vereist respect en de ergonomie is strafbaar voor alles wat langer is dan twee uur hardlopen.

Ik heb 14.000 mijl gereden op een Night Rod Special uit 2009 en die Revolution-motor verbaasde me steeds weer. Hij trekt hard voorbij 7.000 tpm op een manier die geen luchtgekoelde Harley kan aanraken, en de achterband met 240 secties geeft het allemaal autoriteit. De esthetiek van alles verduisterd is niet alleen cosmetische houding; dit ding ziet er echt sinister uit als je aan een tankstation zit, en mensen die zich niets kunnen schelen om motorfietsen stoppen en staren. Dat gezegd hebbende, 295 kg is een reëel getal — manoeuvres met lage snelheid op parkeerterreinen vereisen respect, en als je het laat vallen, heb je financieel en fysiek een slechte dag. De zitpositie is uitgestrekt en plat, wat twee uur koel aanvoelt en na vier uur aanvoelt als een afspraak met een chiropractor.