Harley-davidson Road Glide

Ik heb 40.000 mijl gereden op een Evo Tour Glide uit '87 en die kap met haaienneus werkt echt: een windstoot raakt je borst in plaats van je helm, en na acht uur voel je het verschil. De op rubber gemonteerde aandrijflijn temde de trillingen zo dat mijn handen na 200 mijl niet meer gevoelloos werden, hoewel je nog steeds elke verbranding door de haringen voelt op een manier die charmant of gekmakend is, afhankelijk van je humeur. De Shovelhead-jaren (1980-1983) zijn een heel ander dier — mechanisch gezien vermakelijk als je gereedschap bij je hebt en van de filosofie langs de weg houdt, maar de Evolution uit '84 heeft dit omgezet in iets waar je echt op kon vertrouwen voor werk in het hele land zonder een ondersteuningstruck. Met 318 kg is het een fluitje van een cent om uit een krappe parkeerplaats te geraken, en de gekoppelde remmen van die tijd vereisen het plannen van stops alsof je een klein vrachtschip aanmeert.

Na 18 maanden en 22.000 mijl op een Road Glide uit 2006 kan ik je vertellen dat de kuip met haaienneus niet voor niets echt polariserend is: hij rijdt recht en beplant met een snelheid van 120 km/u op de snelweg, waar de dressoirs op de vork van het Tour-Pak-publiek langzaam wiebelen waardoor je vullingen van streek raken. De Twin Cam 88B is soepel genoeg en de tegenbalancers doen hun werk, maar de 96B-upgrade die bij het modeljaar 2007 werd geleverd, is de upgrade die de moeite waard is om naar te zoeken: merkbaar meer grunt buiten de lijn en meer zelfvertrouwen op de snelweg. Het rijgedrag is wat je zou verwachten van 371 kilo ijzer en chroom: zet je in een vroeg stadium in voor je lijn en wees niet ambitieus in het midden van de bocht, maar op lange veegmachines op de snelweg wekt dat echt vertrouwen. De dubbele koplampen zien er doelgericht uit, maar het snijpatroon is middelmatig; investeer vroeg in LED-upgrades, anders rijd je halfblind op donkere landelijke wegen.