Harley-davidson Electra Glide Ultra

'Electra Glide' adı 1965'te bir yük treninin tüm incelikleriyle ortaya çıktı - elektrikli çalıştırma o zamanlar büyük bir V-twin için gerçekten devrimciydi ve 74 inçlik bir Panhead'i bacağınız sönene kadar yıllarca çalıştırdıktan sonra, bu düğme büyücülük gibi geldi. '65'in ortalarında Pan'ın yerini alan Shovelhead daha iyi nefes aldı ve tepeye daha sert çekti, ancak aynı zamanda yağ sızıntıları ve ısı yönetimi baş ağrılarına dair yepyeni bir kelime haznesini de getirdi; yaz aylarında trafikte sürmek, sağ baldırın yanması ve kilometrelerce faturalandırıyormuş gibi yağ içen bir bisiklet anlamına geliyor. Otoyol hızlarında bu şey dikkat çekici bir şekilde yerleşmiş durumda ve kaporta gerçekten işe yarıyor, düşünmenize izin veren bir sakinlik balonu oluşturuyor - ancak bir köşeden geçmesini isteyin ve 363 kilo Amerikan demiri size tam olarak kimin sorumlu olduğunu hatırlatıyor. Bu, komuta ettiğiniz değil, pazarlık ettiğiniz bir makine.

'74 Ultra'ya 4.000 mil koştum ve kot pantolonumda yağ ve ona karmaşık bir saygı duydum. Shovelhead'in torku 3.500 rpm'nin altına sert bir şekilde çekiyor ve motosiklet, modern motorun taklit edemediği bir ritmle eyaletler arası yol alıyor, ancak 140 km/s'yi geçtiğinde titreşim ellerinizi uyuşturuyor ve tüm kaporta sizi geri çekmeye iten sempatik bir ışıltı başlıyor. AMF dönemi yapı kalitesi odadaki fildir - Nebraska'da bir yağ hattı bağlantı parçasını kaybettim, birincil zincirin her 500 milde bir ayarlanması gerekiyordu ve elektrikler şüpheli eklemlerden oluşan bir Jackson Pollock. Bununla birlikte, koltuk sekiz saatlik bir gün için gerçekten rahat, kaporta gerçekten çalışıyor ve her şey bir arada olduğunda, Amerika kıtasında yavaş, muhteşem bir mavna pilotluk yapmak gibi geliyor.

Üç yıl boyunca bir '82 Ultra'ya yaklaşık 18.000 mil yol kat ettim ve AMF dönemi bisikletlerinden farkı gerçek ama mucizevi değil - yeni mülkiyet toleransları sıkılaştırdı ve bu şey aslında yağı olması gereken yerde tuttu, bu o zamanlar bir devrim gibi geldi. Bu Kürek Kafası hala 2.500 rpm'nin altında sert bir şekilde çalışır ve dolgularınızı otoyolda gevşek bir şekilde titretir, ancak 60 mph civarında bir ritim bulur ve titremeyi fark etmeyi bırakırsınız. Yüklü bir Tour-Pak ile Ozarks boyunca ikiye doğru çeken bu bisiklet gerçekten kendine özgü bir unsurdur - kaporta rüzgarı öldürür ve tork tepeleri dramatik bir şekilde çeker. Sadece her 5.000 milde bir tam hizmet için bütçe ayırın ve temel bir alet seti taşıyın, çünkü Shovelhead ihmali ödüllendiren bir makine değildir.

Evolution motoru her şeyi değiştirdi - '86 Ultra'ya 40.000 mil yol kat ettim ve beni asla eski Shovelhead'imin yaptığı gibi mahsur bırakmadı, bir kez bile. Tork düşük gelir ve orada kalır ve bu 97 Nm, 363 kilogramlık levhanın tamamını şaşırtıcı bir şekilde köşelerden çeker. Körfezler ve alçaklar, 1986'da başka hiçbir şeyin bu fiyata karşılayamayacağı şekilde rüzgarı ve yağmuru göğsünüzden uzak tutarak tüm gün boyunca eyaletlerarası zorluklarda gerçekten ellerini kazanıyor. Bununla birlikte, 363 ıslak kilo, taçlı bir yol omuzunda kenar standından her ittiğinizde yerçekimi ile dürüst bir konuşma ve dört vitesli şanzıman, çağdaş Japon turistlerin yanında tarımsal bir his veriyor.

Üç yıl boyunca '93 Ultra Classic'e 22.000 mil yol kat ettim ve Evo motorunun 2.500 ila 4.000 rpm arasındaki torku gerçekten bağımlılık yapıyor - iki şeritli bir otoyolda gaz kelebeğini kırın ve sadece çekiyor, drama yok, devir yok. Kaporta rüzgarı o kadar etkili bir şekilde kesiyor ki, 10 saatlik günler hayatta kalabilir gibi geliyor ve CB radyo artı interkom, karımla ikili turları haykıran saçmalıklardan oluşan bir pantomim yerine gerçekten keyifli hale getirdi. Bununla birlikte, 362 kg bir soyutlama değil - iki kez otoparkta, bir kez diğer sürücünün Honda'sına düşürdüm ve düşük hızda hareket ettirmek tam dikkat ve onurlu bir tutuş gerektiriyor. Yağ tüketimi, birkaç bin milde bir birincil zincir ayarı ve 48 beygir gücünün 140 km/s üzerindeki coşkusundan tükenmesi gerçeği, bunu bir spor bisikletine benzeyen herhangi bir şey yerine “konforlu kruvazör” kutusunda sıkıca tuttu.

Twin Cam 88B gerçek bir dönüm noktasıydı - eski Evo'dan daha pürüzsüz, bu denge şaftları aslında 600 millik bir günde ellerinizin uyuşmasını engelleyecek kadar titreşimi evcilleştiriyor. Bu 113 Nm'lik tork düşük ve sert bir şekilde çarpıyor, bu nedenle dağ süpürme makinelerinden sadece gaz kelebeği ile geçiyorsunuz ve şanzımana zar zor dokunuyorsunuz. Ancak 371 kg bir sayı değil, bu bir taahhüttür - onu 2 mph hızında bir benzin istasyonuna bırakın ve tekrar yükseltmek için bir arkadaşınıza ve çürümüş bir egoya ihtiyacınız olacak. İlk karbüratörlü modeller, karbonhidrat ısınana kadar soğuk havalarda tökezleyebilir; 2001'den itibaren yakıt enjeksiyonlu versiyonlar bunu çözdü ve dürüst olmak gerekirse, şimdi bir tane satın alıyorsanız, FI için bekleyin.

Twin Cam 96, beygir gücünü önemsemediğim kadar sert çekti - 3.000 rpm'de 128 Nm, çoğu bisiklet uyanmadan gaz kelebeği üzerinde hareket ettiğiniz anlamına geliyor. Altı vitesli Cruise Drive otoyol dönemlerini değiştirdi; altıncı vites devirleri belirgin şekilde düşürüyor ve 500 millik bir günde fark gerçek, pazarlama değil. Bununla birlikte, 380 kg otoparklarda ve yavaş U dönüşlerinde hissettiğiniz dürüst ağırlıktır ve stok koltuğu dört saat civarında size yatmaya başlar. Kaporadan gelen rüzgar koruması gerçekten mükemmel, ancak hava soğutmalı 96'nın trafikte ısı emilmesi, özellikle yazlık kot pantolonlarda anlaşmanız gereken bir şeydir.