Gas Gas Ec 300

De EC 300 uit deze tijd is een behoorlijk handjevol. 48 paarden in een chassis van 98 kg zonder elektronisch vangnet betekenen dat je ofwel leert rijden, ofwel dat je wordt gegooid. De Paioli-vorken zijn naar moderne maatstaven zacht en duiken slecht bij hard remmen, maar het gegoten frame geeft feedback over elk pad, zoals een telegraafkabel, en als je er eenmaal op vertrouwt, kun je lijnen trekken die zwaardere fietsen niet kunnen aanraken. De motoren uit het JLO-tijdperk zijn gek op jetting — temperatuur en hoogte zorgen ervoor dat je de carburateur uit elkaar trekt als je niet oplet — maar als je hem kiest, is die tweetakttreffer verslavend op een manier die nog nooit 300 met brandstofinjectie heeft nagebootst. Het kopen van onderdelen buiten Spanje was in het grootste deel van de jaren 2000 echt moeilijk, en iemand vinden die deze vroege fietsen met een gegoten frame echt kent, is nog steeds het halve werk om eigendom.

De Gen 2 EC 300 kwam op een goede plek terecht waar Gas Gas al sinds het midden van de jaren 90 naar op zoek was: het herziene frame volgde in feite dwars door de rotsachtige Catalaanse singletracks in plaats van rond te jagen zoals de vroege fietsen. De motortuning uit het Pavesi-tijdperk heeft de hit aanzienlijk verbeterd; het middenbereik is nog steeds hard, maar je knokkelt niet elke rol zoals je was met de Gen 1. Mijn exemplaar in WP-vorm was merkbaar robuuster dan de Marzocchi-versies van vrienden op lange rotsachtige afdalingen, hoewel beide echt capabel aanvoelden op een niveau dat veel duurdere Japanse hardware te schande maakte. De zwakke punten zijn echter reëel: elektriciteit is een grap, de Domino-gaskabelgeleiding is een ramp die op zich wacht bij scherpe haarspeldbochten, en als je de pijp-naar-kop-aansluiting niet om de paar ritten opnieuw aantrekt, loop je een uitlaatlek over een Spaanse heuvel op.