Gas Gas Ec 250

Pirene enduro pistlerinde 96 EC 250'de yaklaşık 60 saat geçirdim ve Japon bisikletlerinin hissetmediği bir şekilde canlı hissettim - o 249 cc'lik motor orta mesafeden yukarı doğru gerçek bir vahşetle çekiyor ve 98 kg ıslak olduğu gibi dar ormanlık bölümlerden geçiyor gibi. Erken Hossack tarzı ön uçun öğrenilmesi gerçekten garip; başlangıçta yabancı hissettiren, ancak sonunda geleneksel çatalların sapacağı gevşek, tıknaz arazide mantıklı bir hassasiyetle hareket ediyor. Bununla birlikte, sonraki ünitelerdeki Paioli çatalları, yeniden inşa kolaylığı konusunda geriye doğru bir adımdı - yağ keçelerini beklediğinizden daha hızlı sızarlar ve parçalar her zaman uygun bir yerde rafta oturmuyorlardı. Bu çağda Gas Gas küçük, tutkulu bir şirketti ve her sürüşünüzde bu cümlenin iki yarısını hissediyorsunuz: donanım tuhaflıklarının yanında yer alan ilham verici mühendislik seçimleri ve sezon ortasında sabrınızı test edebilecek İspanyol pazarındaki parça tedariklerinin yanında yer alıyor.

Gen 2 EC 250 nihayet Gas Gaz'ın ödevlerini halletmiş gibi geldi - revize edilmiş Marzocchi çatalları kökleri ve kayaları gerçek bir güvenle takip etti ve rafine edilmiş güç valfi, üst düzey çığlığı kısırlaştırmadan bu orta menzilli vuruşu daha ilerici hale getirdi. Benimkini Pirene eteklerinde iki enduro sezonundan geçirdim ve sıkı malzemelerde gerçekten hızlıydı; 98 kg hareket ettiğinizde teknik sayfanın önerdiğinden daha hafif geliyor. Dürüst zayıflıklar: Sachs şoku önceki nesle göre gelişti, ancak yine de 80 kg'ın üzerindeki herhangi bir şey için yeniden canlandırmaya ihtiyaç duyuyordu ve İspanyol elektrikçilerin 60 saatlik civarında gizemli gremlinler sunma alışkanlığı vardı. Jetting, KTM"min hiç olmadığı bir şekilde irtifa değişiklikleri konusunda da telaşlıydı, ama doğru olduğunda, bu şey kesinlikle uçtu.

Yeni alaşımlı çerçeve, bu motosikleti umut verici ama geçici bir avuçtan, tam bir enduro bölümü aracılığıyla gerçekten taahhüt edebileceğiniz bir şeye dönüştürdü - eski çelik şasinin kamber dışı sert pakette sahip olduğu gergin, keskin kalite olmadan gerçek bir niyetle hareket ediyor. Güncellenen portasyon, 250'ye beklediğimden daha geniş bir kullanılabilir güç yelpazesi sağlıyor; orta aralıkta hala sert vuruyor ancak daha önceki GasGas iki vuruşlu gibi yüksek vites seviyesinde olduğunuz için sizi cezalandırmıyor. KYB süspansiyonu ön ve arka gerçek bir sıçramaydı - tam gün enduro'ları takıntılı bir şekilde takip etmeden arka arkaya koştum, bu önceki nesil hakkında söyleyeceğim bir şey değildi. Sabrınızı test edecek tek şey, Keihin karbonhidrat püskürtme hassasiyetidir - bir jet kiti getirin ve kullanmayı bekleyin.

Gen 4 EC250 nihayet Gas Gas'ın önceki motosikletleri rahatsız eden şasi esnekliği sorunlarını çözmüş gibi geldi - revize edilmiş alüminyum şasi, dar, dik tekerlekli tekerlek sayesinde gözle görülür şekilde daha fazla güven uyandırıyor ve güncellenmiş Kayaba çatalları engebeli zemini gerçekten sakin bir şekilde takip ediyor. Bu 249 cc'lik iki zamanlı orta aralıkta sert vuruyor, belki de dikkat etmiyorsanız ani güç dalgalanmasının ön tarafı yıkadığı gevşek arazide çok sert vuruyor, ancak gaz kolunuzu çevirin ve gerçekten ödüllendirici. Kulüp endurosunun iki sezonunda benim için yaklaşık 80 saat harcadım ve rahatsız edici bir gerçek ortaya çıktı: Bu bisiklet her 40 saatte bir üst ucunu yeniden inşa etmenizi istiyor yoksa en kötü anlarda sizi mahsur bırakmaya başlar ve İspanyol elektriği - özellikle ateşleme konektörü - korozyona uğradı ve ıslak koşullarda iki kez çalıştırılmamasına neden oldu. Yine de bakım programını ve sıkıcı elektrikli gremlinleri aşın ve EC250, çağının en doğal hissi veren enduro bisikletlerinden biridir.